Սիրելի ընթերցող,
«Հորիզոն գրական»ի վերջին թիւի նիւթերը կը գտնես ստորեւ, իսկ տպագրեալ թիւի ելեկտրոնային տարբերակը կրնաս ունենալ հետեւելով այս կապին։
Բարի ընթերցում
ԳԵՐԴԱՍՏԱՆ
Գրիգոր Ջանիկեան
«Բնիկ որտեղացի՞ էք»։
Կ. ՍՈՒՐԷՆԵԱՆ
Ա — Անուադիրը
Անուադիրը ապուպապն է, նահապետն է, տոհմապետը, ում անունով կոչւում է գերդաստանը ու ընդմիշտ հաւատարիմ մնում անուանակոչութեանը։
Մեր գերդաստանի անուադիրը այնքան է սիրել ու գուրգուրել իր Continue reading “ԳԵՐԴԱՍՏԱՆ”
ԱՐԱՐԱՏԻՆ
ԱԶՆԻՒ ԹՈՐՈՍԵԱՆ
Դարեր հսկեցիր մեր հողը ոսկի
Չըլլայ որ խլէ թշնամին անարգ
Իսկ դուն մնացիր
Հպարտ քաջարի
Ամպրոպի դիմաց Continue reading “ԱՐԱՐԱՏԻՆ”
Սպասելով դռան թակոցին
Վահէ Պէրպէրեան
Վարդուհի արդէն սեղանը պատրաստած էր եւ անհամբեր կը սպասէր իր ամուսնոյն՝ Աւետիսի վերադարձին, երբ ան վերջապէս ներս մտաւ։ Դէմքը մթնած էր անսովոր խոժոռութեամբ մը, աչքերը՝ հեռուն սեւեռած, կարծես խոր մտածումի մէջ կորսուած։ Ան բանալին դրաւ գրպանը, չկատարեց իր ամենօրեայ բաճկոնը հանել ու մուտքին մօտ Continue reading “Սպասելով դռան թակոցին”
Պատկերներ անցեալէն (Զ.)
Յակոբ Չոլաքեան
ԽԻՒ>ԽԷՎ ԹՌՉՆԱՆՈՒՆԸ ՔԵՍԱՊԻ ԲԱՐԲԱՌԻՆ ՄԷՋ
Խիւն ի մորին մասխարանայր,
Ի ծառէ ծառ կու պորտքտայր,
Զէդ ուլ պառչէր, զէդ տղայ կու լայր,
Ամեն մարդու բանիւ լինայր։
Այս քառատողը առնուած է «Գովանք թռչնոց» չափածոյ ընդարձակ Continue reading “Պատկերներ անցեալէն (Զ.)”
Օշական
Նորա Պարութճեան
Պատմութիւնս ոչ ոք կը հետաքրքրէ։ Գիտեմ։ Այնքան տափակ, այնքան մածուցիկ, անկրակ ու նեխած, որ զիս անգամ կը ձանձրացնէ։
Ես ուսուցիչ եմ։ Հայերէնի ուսուցիչ։ Նետուած սփիւռի հայկական դպրոցներէն մէկուն մէջ։
— Ամբողջ կեանքս նուիրեցի հայ դպրոցին, — կ՚ըսեն ընդհանրապէս Continue reading “Օշական”
Պատերազմ մը որ ապրեցանք
Յարութ Պէրպէրեան
Պատերազմ մը անագորոյն
Տմարդի,
որ ապրեցանք տարիներ՝
կը կրկնուի հիմա արդէն
վերստին: Continue reading “Պատերազմ մը որ ապրեցանք”
Բարիք ըրէ ծովը նետէ…
ՆԱԶԱՆ Ա.
Վերջերս յիշեցի սրտայոյզ դէպք մը, որ մեր հին թաղի տան հետ կապուած յիշողութիւներուս անքակտելիօրէն մաս կը կազմէ։
Մայիսեան կանուխ առաւօտ մըն էր։ Տնեցիները արդէն մեկնած էին իրենց գործերուն, իսկ ես կը պատրաստուէի աճապարանքով Ծաղկոց հասնելու եւ գրեթէ պատրաստ էի իջնելու։ Տան զանգը զարնուեցաւ։ Այս ո՞վ կրնայ ըլլալ ըսելով, վերի յարկի պատուհանէն դուրս նայեցայ Continue reading “Բարիք ըրէ ծովը նետէ…”
Վարձկան թագաւորը (Գ.)
Պատմական թատերգութիւն
Ժիրայր Շուշանեան
Սկիզբը՝ նախորդ թիւով
Երրորդ արար
Առաջին տեսարան
Գահիրէի լեռան ամրոցը։ Մուտքին երկաթեայ սեւ լայն ու գեղեցիկ զարդերով դուռ մը կայ, ծածկուած կանաչ կիսաբաց վարագոյրով մը։ Գետինը կարմիր մեծ գորգ մը դրուած է։ Երկու կողմերը զինուած Continue reading “Վարձկան թագաւորը (Գ.)”
«Դրախտն իմ ինքնութեան հասցէն է, իմ դրախտի հասցէն նոյնն է՝ Արցախ, Մարտունի, Աշան»
44-օրեայ պատերազմից ու արցախցիների տեղահանութիւնից յետոյ արցախցի գրողի ու ֆրանսիացի լրագրողի նամակագրութիւնը վերածուել է գրքի: Newmag-ը հրատարակել է «Նամակներ դրախտից, որտեղ ոչ ոք չկայ» երկլեզու հայերէն-ֆրանսերէն յուշագրութիւնը։ Յուշագրութիւնը գրական կամուրջ է երկու աշխարհների՝ արցախցի գրող Հերմինէ Աւագեանի եւ ֆրանսիացի երաժիշտ ու լրագրող Ուլիս Մանեսի (Ulysse Manhes) միջև: Այս զրոյցն այն մասին է, թէ ինչպէս է Continue reading “«Դրախտն իմ ինքնութեան հասցէն է, իմ դրախտի հասցէն նոյնն է՝ Արցախ, Մարտունի, Աշան»”