Հորիզոն շաբաթաթերթի գրական յաւելուածը
Բանաստեղծութիւններ՝ չափածոյ կամ արձակ
Սաւառնող արծուի անբիծ փետուրով
Արեւի վրայ գրում եմ՝ Արցախ:
Մասիս բարձրանում՝ Նոյի հետքերով,
Տապանի կողին ծաղկում եմ՝ Արցախ:
Տնէտուն անցնում — ուխտաւոր լուսոյ —
Տնուորաց սրտում կարդում եմ՝ Արցախ: Continue reading “Բանաստեղծութիւններ”
ընկերներուս, խենթանոցէն փախչիլ ուզողներուն համար.
անտառի եզրը կը փնտռես
ծառերը կարծես ճաղեր են
արծաթափայլ կոճղերը
բանտի պատեր
որ դուն չես կառուցած։ Continue reading “Շրջանակը”
խօսքը փախաւ որ ապրի
կը խեղդուէր
չէր պատկաներ ոլորտին
ու հողին մէջ ջնջուած էր իր տեղը Continue reading “Խօսքը փախաւ”
Ֆրանսերէնէ թարգմանեց՝
ԱՐԾՈՒԻ ԲԱԽՉԻՆԵԱՆ
Նաւապետ մը` Յովնաթան,
Երբ 18 էր տարեկան,
Օր մը բռնեց մէկ փելիքան,
Երբ կը ճամբորդէր Չինաստան։ Continue reading “ՓԷԼԻՔԱՆ”
Մարած կրակներու
մոխիրներով մի՛ զբաղիր
Նոր կրակ մըն ալ դո՛ւն վառէ
Դեղնած տերեւներով
մի՛ պարապիր
Թօշնած ծաղիկներով
մի՛ տագնապիր Continue reading “Վառէ՛ կրակ մըն ալ դո՛ւն վառէ”
ՍՈՒՍԱՆՆԱ ՂԱԶԱՐԵԱՆ
Քանի աշխարք չար է,
Հողն էլ ղալբցեր (ծուլացել) է,
Մէջ աշխարքին ես չեմ մնայ։
Որ աշխարք աւերուի, մէկ էլ շինուի,
Եբոր ցորեն էղաւ քանց մասուր մի,
Ու գարին էղաւ քանց ընկուզ մի,
Էն ժամանակ հրամանք կայ, որ էլնենք էդտեղէն։
(«Սասունցի Դաւիթ»,
Երևան, Հայպետհրատ, 1961, էջ 319-320)
Նախնիներիդ զիլ կանչով փառապանծ
Ագռաւաքարից դուրս ելի՛ր, Մհեր, Continue reading “ԵԼԻ՛Ր”
Երկիր, ցաւդ
պղտորած է ներաշխարհս,
թոյլ չի տար որ կեդրոնանամ կամ մտածեմ
ձգտումներուս կամ հարցերուս
մասին բազում: Continue reading “Ճգնաժամ”
Կարօտ
Կարօօտ
Կարօօօտ
Կարօօօօտ Continue reading “ԿԱՐՕՏ”
Ձօն՝ հաւատացեալներուն
Հաւատամք՝
Ի մի հայրենիք՝ կոչեալ Հայաստան
Եւ՝
Ի մի Հայութիւն՝ կոչումով յաւերժութիւն։
Հաւատամք՝ Continue reading “ՀԱՒԱՏՈՅ ՀԱՆԳԱՆԱԿ”
Ամպերը անցան հովի պէս թեթեւ
Արեւը ելաւ բիծերով ոսկի
Կապոյտին գերեց ժպիտով իր լայն…
Քեզ բարի լոյս…
* * *
Արեւածագ է… Continue reading “ԲԱՐԻ ԼՈՅՍ…”