Նորա Պարութճեան
խօսքը փախաւ որ ապրի
կը խեղդուէր
չէր պատկաներ ոլորտին
ու հողին մէջ ջնջուած էր իր տեղը Continue reading “Խօսքը փախաւ”
ՓԷԼԻՔԱՆ
ՌՈՊԷՐ ՏէՍՆՕ
Ֆրանսերէնէ թարգմանեց՝
ԱՐԾՈՒԻ ԲԱԽՉԻՆԵԱՆ
Նաւապետ մը` Յովնաթան,
Երբ 18 էր տարեկան,
Օր մը բռնեց մէկ փելիքան,
Երբ կը ճամբորդէր Չինաստան։ Continue reading “ՓԷԼԻՔԱՆ”
Վառէ՛ կրակ մըն ալ դո՛ւն վառէ
Իգնա Սարըասլան
Մարած կրակներու
մոխիրներով մի՛ զբաղիր
Նոր կրակ մըն ալ դո՛ւն վառէ
Դեղնած տերեւներով
մի՛ պարապիր
Թօշնած ծաղիկներով
մի՛ տագնապիր Continue reading “Վառէ՛ կրակ մըն ալ դո՛ւն վառէ”
ԵԼԻ՛Ր
ՍՈՒՍԱՆՆԱ ՂԱԶԱՐԵԱՆ
Քանի աշխարք չար է,
Հողն էլ ղալբցեր (ծուլացել) է,
Մէջ աշխարքին ես չեմ մնայ։
Որ աշխարք աւերուի, մէկ էլ շինուի,
Եբոր ցորեն էղաւ քանց մասուր մի,
Ու գարին էղաւ քանց ընկուզ մի,
Էն ժամանակ հրամանք կայ, որ էլնենք էդտեղէն։
(«Սասունցի Դաւիթ»,
Երևան, Հայպետհրատ, 1961, էջ 319-320)
Նախնիներիդ զիլ կանչով փառապանծ
Ագռաւաքարից դուրս ելի՛ր, Մհեր, Continue reading “ԵԼԻ՛Ր”
Ճգնաժամ
ՅԱՐՈՒԹԻՒՆ ՊԷՐՊԷՐԵԱՆ
Երկիր, ցաւդ
պղտորած է ներաշխարհս,
թոյլ չի տար որ կեդրոնանամ կամ մտածեմ
ձգտումներուս կամ հարցերուս
մասին բազում: Continue reading “Ճգնաժամ”
ԿԱՐՕՏ
ՍԻՒԶԱՆ ԽԱՐՏԱԼԵԱՆ
Կարօտ
Կարօօտ
Կարօօօտ
Կարօօօօտ Continue reading “ԿԱՐՕՏ”
ՀԱՒԱՏՈՅ ՀԱՆԳԱՆԱԿ
Հրանդ Մարգարեան
Ձօն՝ հաւատացեալներուն
Հաւատամք՝
Ի մի հայրենիք՝ կոչեալ Հայաստան
Եւ՝
Ի մի Հայութիւն՝ կոչումով յաւերժութիւն։
Հաւատամք՝ Continue reading “ՀԱՒԱՏՈՅ ՀԱՆԳԱՆԱԿ”
ԲԱՐԻ ԼՈՅՍ…
Ազնիւ
Ամպերը անցան հովի պէս թեթեւ
Արեւը ելաւ բիծերով ոսկի
Կապոյտին գերեց ժպիտով իր լայն…
Քեզ բարի լոյս…
* * *
Արեւածագ է… Continue reading “ԲԱՐԻ ԼՈՅՍ…”
Բեւեռացում
Սիւզան Խ.
ականջներուս մէջ կռնչիւն
ուղեղս կ‘ուտէ
հռհռոցներ սուլոցներ ճռճռոցներ
ի՞նչ ձայներ են Continue reading “Բեւեռացում”
Փոքրիկ տղան
Լօլա Գունտաքճեան
Հարեւանի մը փոքրիկ տղան բարձրաձայն հարցուց
«Աշխարհի մէջ տեղ մը կայ ուր հիմա ամառ է՞»։
Հարցումը տեղին էր. այս աշնան առաւօտ, Continue reading “Փոքրիկ տղան”