Հորիզոն շաբաթաթերթի գրական յաւելուածը
Պատմուածքներ
— Բալա ջան, երբ քունդ չտանի, մի լաւ բան յիշիր՝ կեանքիցդ մի սիրուն պատառ, փաթաթուիր դրա մէջ ու քնիր, — խորհուրդ է տալիս մայրս: Ասում է այնպէս, ասես ես նոր տասը տարեկան եմ, կարծես կեանքից բան չեմ հասկանում, կարծես երեկ եմ ծնուել, ու անքնութիւնն անխղճաբար յարձակուել է վրաս: Continue reading “ՀԱՅՐԵՆԻՔԻ ՏԱՏԸ”
Յիսունական եւ վաթսունական թուականներուն Նոր Գիւղի բանուկ ճամբաներու եզերքին բարձրացած կառոյցներու առաջին յարկը սովորաբար վարձու կը տրուէր հայ արհեստաւորներու, նպարավաճառներու կամ այլազան գործատէրերու։ Մեր թաղի հիւսիս Continue reading “ՊԱԽԱԼ ԱՆԴՐԱՆԻԿ ԵՒ ՏԻԿԻՆ ԱԶՆԻՒ”
— Բարձր տեղ տուն մը։
Այս եղաւ իր վերջին խօսքը։ Ալ չխօսեցաւ բնաւ։ Մինչեւ մահ: Լքեց Գալուստ մարդկային տրամաբանական կենցաղակերպը եւ ըրաւ իրը ամեն ինչ՝ որ արտասովոր կըլլայ միշտ եւ կարծես յիմարական, որ անբնական կը թուի շարունակ եւ կեանքի ընթացիկ իմաստներու հետ Continue reading “ՋՈՐԵՊԱՆ ԳԱԼՈՒՍՏԸ”
Ամեն տարի, երբ ապրիլը կը բացուի, տանս որոշ անկիւնները կը դառնան մրջիւններու սեփականութիւնը։ Նախակարապետ հետախոյզները առաջինը կը յայտնուին խոհանոցին ու հիւրասենեակին մէջ. անոնք անշեղ նպատակասլացութեամբ կը քննեն ամեն մէկ ծալք ու անկիւն՝ սեղանը, հացի տուփը, մինչեւ իսկ Continue reading “Սիման եւ մրջիւնները”
Ի յիշատակ Յասմիկին
Փաթիլը ոչ միայն Պօղոսեան վարժարանի դասընկերուհիս էր, այլ նաեւ Փաթիլին Մարիանէ անունով մայրը բարեկամուհին էր Նուէր զարմիկիս, զոր Հոճուր կը կոչէինք. երկուքն ալ նորաձեւութեան եւ կարի հանդէպ մեծ սէր եւ հետաքրքրութիւն ունէին։ Չեմ գիտեր ինչպէ՛ս իրարու ծանօթացած էին, եւ ինչպէ՛ս եղած էր անոնց կապը։ Պատահած էր, որ, երբ Հոճուրս Փաթիլենց այցելէր, իրեն ընկերակցէի Continue reading “Գուքիին հետ անմոռանալի՜ պտոյտ մը”
ԳՐՈՂԸ — Հինգ հոգի են, համերգէ մը կը վերադառնան։ Վայելած են Նարեկ Հախնազարեանի եւ Կրեկորի Ջայծէի թաւ ջութակի եւ դաշնակի համերգը՝ նուիրուած Մեծ վիպապաշտներուն։ Ունկնդրած են ոչ միայն ռուս, այլեւ հայ ու վրացի յօրինողներու գործեր ալ։ Ուրախ են ու հպարտ։ Քաղաքամէջէն կը վերադառնան Փարգ պողոտայով, երբ կը հասնին Ժան-Թալոն փողոցին անկիւնը, մէկը ցոյց կու տայ այնտեղ Continue reading “Արձանը եւ մնացեալը”
«Բնիկ որտեղացի՞ էք»։
Կ. ՍՈՒՐԷՆԵԱՆ
Անուադիրը ապուպապն է, նահապետն է, տոհմապետը, ում անունով կոչւում է գերդաստանը ու ընդմիշտ հաւատարիմ մնում անուանակոչութեանը։
Մեր գերդաստանի անուադիրը այնքան է սիրել ու գուրգուրել իր Continue reading “ԳԵՐԴԱՍՏԱՆ”
Վարդուհի արդէն սեղանը պատրաստած էր եւ անհամբեր կը սպասէր իր ամուսնոյն՝ Աւետիսի վերադարձին, երբ ան վերջապէս ներս մտաւ։ Դէմքը մթնած էր անսովոր խոժոռութեամբ մը, աչքերը՝ հեռուն սեւեռած, կարծես խոր մտածումի մէջ կորսուած։ Ան բանալին դրաւ գրպանը, չկատարեց իր ամենօրեայ բաճկոնը հանել ու մուտքին մօտ Continue reading “Սպասելով դռան թակոցին”
Խիւն ի մորին մասխարանայր,
Ի ծառէ ծառ կու պորտքտայր,
Զէդ ուլ պառչէր, զէդ տղայ կու լայր,
Ամեն մարդու բանիւ լինայր։
Այս քառատողը առնուած է «Գովանք թռչնոց» չափածոյ ընդարձակ Continue reading “Պատկերներ անցեալէն (Զ.)”
Պատմութիւնս ոչ ոք կը հետաքրքրէ։ Գիտեմ։ Այնքան տափակ, այնքան մածուցիկ, անկրակ ու նեխած, որ զիս անգամ կը ձանձրացնէ։
Ես ուսուցիչ եմ։ Հայերէնի ուսուցիչ։ Նետուած սփիւռի հայկական դպրոցներէն մէկուն մէջ։
— Ամբողջ կեանքս նուիրեցի հայ դպրոցին, — կ՚ըսեն ընդհանրապէս Continue reading “Օշական”