Հորիզոն շաբաթաթերթի գրական յաւելուածը
Պատմուածքներ
Ի՞նչ է ոչը, եթէ ոչ այոյի տարածք։ Մուտք՝ դէպի այն ՙարգելք՚ուածը, որ պիտի չարձակուէր առանց ոչի հատու շեշտին, առանց ոչի կտրուկ բնաւորութեան։ Անհաւանականի շրջումն է ոչը դէպի կարելիութիւն, Continue reading “«Ոչը միշտ ժխտական չէ» — Էտկար Մորէն(*)”
Գիշերով գիւղը նման էր քնի մէջ խօսող մարդու, որն ինքն իրեն չի լսում: Երբեմն անորոշ կողմերից կովերի բառաչ էր լսւում, որ մի պահ կարծես բռնկւում էր մութի մէջ ու հանգչում: Քամին ետեւից Հայոյի գլխաշորը բերում-փաթաթում էր դէմքին, եւ նա րոպէն մէկ ճոթերը ետ էր գցում: Քանի՞ անգամ էր Հայոն անցել այս փողոցով՝ հազար, հարիւր հազար, Continue reading “Միայն մէկ անգամ”
Ճարահատ կացութեան մատնուած, Գալուստ ուզեց գրել Կաթողիկոսին, պատմել անոր իր ցաւին եւ արժանապատուութեան մասին։ Ի՜նչ լաւ կ՚ըլլայ, երանի սկիզբի օրերէն մտածէր ատիկա։ Կաթողիկոսը կը կարդայ իր գրել տուած նամակը, սիրտը կը լեցուի, կը բարկանայ անշուշտ այդքան անարդարութեւան դէմ, կ՚առնէ փետուրը Continue reading “ՋՈՐԵՊԱՆ ԳԱԼՈՒՍՏԸ (Գ.)”
Անդենականը մեզի անծանօթ, խորհրդաւոր խաւար, անսահման տարածութեամբ աշխարհ մըն է, որուն ժամանակի ընթացքին վերջնական բնակիչները պիտի դառնան մեր աշխարհին բոլոր անդամները:
Մահուան գաղափարը արուեստագէտը, ինչպէս նաեւ պարզ Continue reading “Անդենականին հետ”
Խմբագրութեան կողմէ. — Այս տարի հիւսիսային կիսագունդի ամառը սովորականէն աւելի տաք ըլլալուն, մեր ընթերցողներուն կը ներկայացնենք Լիլիթ Յովսէփեանի այս պատմուածքը՝ որպէս ամառային տապը մեղմելու միջոց։
Առաւօտները լողափում երանելի վիճակ է… Ծածկերին մօտիկ, խումբ-խումբ փռուել են պանսիոնատի բնակիչները. ծղրտում են՝ կրունկները ջուրը մտցնելով, կարգով ու հերթով արեւին են դէմ անում մարմնի Continue reading “Mutabor(*)”
Ուզեց Գալուստ բարձր տուն։
Նոր կառուցուող գիւղին տնաբաշխութեան օրէնքը կարճ ու կտրուկ յօդուածներ ունէր սակայն, շատ յստակ, պարզ ու մեկին տրամադրութիւններ։ Վճիտ էր ամեն ինչ: Որով՝ չեղաւ Գալուստին ուզած տունը, կամ գոնէ նման տուն մը։ Էրիկ կնիկ մըն էին միայն, երկու ծերեր, հետեւաբար տնաբաշխութեան օրէնքը կը տրամադրէր նմաններուն ծայրամասի ցած վայրի վրայ տուն մը: Առաջարկուեցաւ Continue reading “ՋՈՐԵՊԱՆ ԳԱԼՈՒՍՏԸ (Բ.)”
— Բալա ջան, երբ քունդ չտանի, մի լաւ բան յիշիր՝ կեանքիցդ մի սիրուն պատառ, փաթաթուիր դրա մէջ ու քնիր, — խորհուրդ է տալիս մայրս: Ասում է այնպէս, ասես ես նոր տասը տարեկան եմ, կարծես կեանքից բան չեմ հասկանում, կարծես երեկ եմ ծնուել, ու անքնութիւնն անխղճաբար յարձակուել է վրաս: Continue reading “ՀԱՅՐԵՆԻՔԻ ՏԱՏԸ”
Յիսունական եւ վաթսունական թուականներուն Նոր Գիւղի բանուկ ճամբաներու եզերքին բարձրացած կառոյցներու առաջին յարկը սովորաբար վարձու կը տրուէր հայ արհեստաւորներու, նպարավաճառներու կամ այլազան գործատէրերու։ Մեր թաղի հիւսիս Continue reading “ՊԱԽԱԼ ԱՆԴՐԱՆԻԿ ԵՒ ՏԻԿԻՆ ԱԶՆԻՒ”
— Բարձր տեղ տուն մը։
Այս եղաւ իր վերջին խօսքը։ Ալ չխօսեցաւ բնաւ։ Մինչեւ մահ: Լքեց Գալուստ մարդկային տրամաբանական կենցաղակերպը եւ ըրաւ իրը ամեն ինչ՝ որ արտասովոր կըլլայ միշտ եւ կարծես յիմարական, որ անբնական կը թուի շարունակ եւ կեանքի ընթացիկ իմաստներու հետ Continue reading “ՋՈՐԵՊԱՆ ԳԱԼՈՒՍՏԸ”
Ամեն տարի, երբ ապրիլը կը բացուի, տանս որոշ անկիւնները կը դառնան մրջիւններու սեփականութիւնը։ Նախակարապետ հետախոյզները առաջինը կը յայտնուին խոհանոցին ու հիւրասենեակին մէջ. անոնք անշեղ նպատակասլացութեամբ կը քննեն ամեն մէկ ծալք ու անկիւն՝ սեղանը, հացի տուփը, մինչեւ իսկ Continue reading “Սիման եւ մրջիւնները”