Breaking News

 

ԱՏԵՓԱՆԱԿԵՐՏ.- Արցախի Հանրապետութեան նախագահ Բակօ Սահակեան 27 Փետրուարին Հայաստանի Ազգային անվտանգութեան ծառայութեան տնօրէն Արթուր Վանեցեանի հետ այցելեց արցախա-ատրպէյճանական սահմանագիծի հարաւային հատուածը, տեղւոյն վրայ ծանօթացաւ զինուորներու ծառայութեան ընթացքին եւ տիրող իրավիճակին, կը հաղորդէ Արցախի նախագահի մամլոյ ծառայութիւնը:

Այնուհետեւ նախագահը աշխատանքային խորհրդակցութեան հրաւիրեց բանակաշինութեան շարք մը հարցերու շուրջ եւ յստակ յանձնարարականներ տուաւ շահագրգիռ մարմիններու ղեկավարներուն՝ քննարկուած հարցերու պատշաճ լուծման ուղղութեամբ:

Նախագահին կ՛ուղեկցէին պաշտպանութեան նախարար Կարէն Աբրահամեան, ԱԱԾ տնօրէն Սամուէլ Շահրամանեան եւ պաշտօնատար այլ անձեր:

Ottawa — Today, the Armenian National Committee of Canada joins Armenians around the world in solemnly remembering the systematic mass pogroms committed by Azerbaijani nationalist forces against the peaceful Armenian population of Sumgait, thirty-one years ago.

The Sumgait massacre was the first ethnic cleansing campaign that Azerbaijani nationalists committed as a brutal response to the rightful demands of self-determination and independence by the Armenian people of Artsakh. This gross crime against humanity fueled further bloody episodes of ethnic cleansing perpetrated by Azerbaijani authorities in Kirovabad, Mingechaur, Baku, and elsewhere around Azerbaijan.

“While these horrific episodes in our history remain open wounds, what adds insult to injury is that Azerbaijan categorically denies these crimes to this day, similar to their Turkish counterparts who had set an earlier precedent during the Armenian Genocide of 1915-23,” said Shahen Mirakian, president of the Armenian National Committee of Canada.

The massacre claimed the lives of over 36 innocent Armenian men, women, and children. Internationally renowned media sources, including the New York Times, Washington Post, and many others reported about these heinous crimes committed by Azerbaijani nationalists.

“Impunity has always enabled and encouraged tyrannical regimes to commit heinous crimes, and the example of Sumgait is no different, since the global community failed to react, paving the way for further crimes and discrimination against the Armenian people,” concluded Shahen Mirakian.

***

The ANCC is the largest and the most influential Armenian-Canadian grassroots human rights organization. Working in coordination with a network of offices, chapters, and supporters throughout Canada and affiliated organizations around the world, the ANCC actively advances the concerns of the Armenian-Canadian community on a broad range of issues and works to eliminate abuses of human rights throughout Canada and the world.

Իրան կատարած պաշտօնական այցելութեան առաջին օրուան վերջին հանդիպումը վարչապետ Նիկոլ Փաշինեանը իր կնոջ` Աննա Յակոբեանի եւ իր գլխաւորած կառավարական պատուիրակութեան հետ ունեցած է տեղւոյն հայ համայնքին հետ` Թեհրանի «Արարատ» մարզամշակութային միութեան մէջ: Վարչապետ Փաշինեանի հետ հանդիպումին ներկայ եղած են հազարաւոր իրանահայեր: Նիկոլ Փաշինեան մինչեւ ելոյթով ներկաներուն դիմելը` գրառում կատարած է «Արարատ» մարզամշակութային միութեան պատուոյ հիւրերու գիրքին մէջ:

Ողջունելով իրանահայ համայնքի ներկայացուցիչները` վարչապետ Նիկոլ Փաշինեան անդրադարձած է ապրիլ 2018-ին Հայաստանի մէջ տեղի ունեցած յեղափոխութեան եւ անոր յաջորդած դէպքերուն: Ան յատկապէս խօսած է Հայաստան-սփիւռք յարաբերութիւններուն մասին, ըսելով՝ Այո՛, Հայաստանի մէջ սփիւռքի հետ կապուած հարցերու մասին կրնան ըլլալ քննարկումներ, բանավէճեր, տարբեր մօտեցումներ եւ տեսակէտներ, բայց պէտք է բացառել այնպիսի գործողութիւններ, որոնք որեւէ ձեւով կասկածի տակ կը դնեն այն բացառիկ ազգային միասնութիւնը, որ այսօր կը վայելէ հայ ժողովուրդը Հայաստանի, Իրանի եւ ի սփիւռս աշխարհի:

Շարունակելով իր խօսքը` վարչապետ Փաշինեան ըսած է. «Մեր միասնական խնդիրը հետեւեալն է. մենք այլեւս չունենք Հայաստանի օրակարգ եւ Սփիւռքի օրակարգ, ունենք համազգային օրակարգ, որի նպատակը մեր համազգային նպատակների եւ երազանքների իրագործումն է:»:

Արաբական մամուլը տեղեկութիւններ կը շրջանառէ այն մասին, որ Արաբական Միացեալ Էմիրութիւններ կրնայ ճանչնալ 1915 թուականին Օսմանեան Կայսրութեան իրագործած Հայոց Ցեղասպանութիւնը, որ կը մեծցնէ Ապու Տապիի եւ Անգարայի միջեւ լարուածութիւնը: Մամուլը կը գրէ, որ Արաբական Միացեալ Էմիրութիւններ Հայոց Ցեղասպանութեան ճանաչումը կրնայ յայտարարել 24 Ապրիլին: Այս տեղեկութիւններուն լոյսին տակ «Գանձասար» հարցազրոյց մը ունեցաւ տոքթ. Ռուբէն Գէորգեանի հետ: Երբ հարց տուինք տոքթ. Գէորգեանին, որ արաբական նման երկիրներ գործնական քայլերու կը դիմե՞ն այս ուղղութեամբ, թէ այս խաղաքարտը կ’օգտագործեն պարզապէս ճնշում բանեցնելու իրենց հետ քաղաքական տարակարծութիւններ ունեցող Թուրքիոյ վրայ, ան պատասխանելով ըսաւ.

«Նախ եւ առաջ պէտք է հաստատել, որ «Ալախպար» ի մէջ հրատարակուած յօդուածը մնաց անարձագանգ Արաբական Միացեալ Էմիրութիւններու պաշտօնական շրջանակներէն, սակայն այս մէկը չի բացառեր, որ այդ յօդուածը թելադրուած էր նոյն շրջանակներուն կողմէ:
Թէ ինչո՞ւ այս ժամկէտին նմանօրինակ մօտեցում տեղի կ’ունենայ, այդ մէկը պէտք չէ սահմանափակել սոսկ Թուրքիա-Արաբական Միացեալ Էմիրութիւններ քաղաքական վատ յարաբերութիւններով, այլ անհրաժեշտ է շրջանի մէջ տիրող քաղաքական մրցակցութիւններու ընդհանուր իրավիճակին եւ զարգացումներուն մէջ տեղադրել զայն:

Յստակ է, որ Թուրքիոյ այսօրուան քաղաքականութիւնը կը բնութագրուի նորօսմանիզմով եւ նորփանթուրանիզմով, որոնց իրագործման համար Թուրքիա կ’օգտագործէ փանիսլամիզմը՝ յաւակնելով իսլամական աշխարհին ղեկը ստանձնել ու այս ճամբուն վրայ նախկին Օսմանական Կայսրութեան տիրապետութեան տակ գըտնուող ու այսօր անկախ պետութիւններուն վրայ տարածել իր քաղաքական հեղինակութիւնը եւ անոնց սահմաններուն վրայ հաստատել իր ռազմական ներկայութիւնը: Սակայն այս ճամբուն վրայ կան այլ ուժեր, որոնց համար անթոյլատրելի է նման քաղաքական ծրագրերու իրագործումը, ինչպէս՝ Եգիպտոս, Սէուտական Արաբիա, Արաբական Միացեալ Էմիրութիւններ եւ այլն: Չմոռնանք, որ Սէուտական Արաբիան իր կարգին ինքզինք կը նկատէ Իսլամական աշխարհին ղեկավարը եւ ունի իւրայատուկ ծրագրեր ու վերոյիշեալներուն հետ յառաջացուցած է հակաթուրք ճակատ :
Այսպիսով նաեւ կը բացատրուի վերջերս Եգիպտոսի նախագահ Ապտուլ Ֆաթթահ ալ Սիսիի կատարած յայտարարութիւնը Հայոց Ցեղասպանութեան մասին եւ այս հարցին աշխոյժ արծարծումը յատկապէս եգիպտական մամուլին եւ մետիային ընդմէջէն, ուր նաեւ բարձրաձայն կը խօսուի Եգիպտոսի կողմէ Հայոց Ցեղասպանութեան ճանաչման մասին:

Ահա թէ ինչո՛ւ Թուրքիոյ հանդէպ որդեգրուած կեցուածքները տարակարծութիւններ չեն, այլ հակամարտութիւն՝ ռազմավարական արժէք ունեցող ծրագրերու բախումի որպէս արդիւնք, հակամարտութիւն որ առաւել սաստկացաւ Սուրիոյ տագնապի մօտալուտ հանգուցալուծման հաւանականութեան մեծացումով:
Անկասկած՝ Հայոց Ցեղասպանութեան ճանաչման եւ դատապարտման հարցին արծարծումը Թուրքիոյ վրայ ճնշում բանեցնելու միջոց է իւրաքանչիւր կողմի համար, եւ քաղաքական տրամաբանութեամբ մէկ անգամ օգտագործելով այս պարագային ցեղասպանութեան ճանաչումով ու դատապարտումով այդ խաղաքարտէն չեն հրաժարիր, այլ կը շարունակեն շահագործել զայն՝ Հայոց Ցեղասպանութեան նիւթը մերթ ընդ մերթ արծարծելով, առանց ուղղակի ճանաչումի:
Ցարդ կատարուածը չ’անցնիր վերոյիշեալ սահմանները:

Նաեւ բացառուած չէ ցեղասպանութեան ճանաչման տարբերակը, որ կը նշանակէ, թէ յառաջիկային այդ երկիրները կրնան դիմել այնպիսի քայլերու, որոնք կ’անցնին ճանաչումի ու դատապարտումի բարոյական արժէքէն դէպի քաղաքական կիրարկումի աշխարհ, ինչպէս օրինակ՝ միջազգային քաղաքական ատեաններու մօտ Թուրքիոյ կողմէ իրագործուած Ցեղասպանութեան եւ ոճրային այլ արարքներուն արծարծումն ու համապատասխան որոշումներու գոյացումը»:
Պատասխանելով այն հարցումներուն, թէ ցեղասպանութիւնը դատապարտող բանաձեւ մը արաբական երկրի մը կողմէ ընդունուելու պարագային, ինչպիսի՞ ազդեցութիւն կրնայ ունենալ արաբ հանրային կարծիքին եւ Թուրքիոյ վրայ, իսկ այսօր արաբ հասարակութիւնը որքանո՞վ իրազեկ է ցեղասպանութեան իրողութեան կամ պատրաստ է ձայն բարձրացնել յանուն արդարութեան, Գէորգեան ըսաւ.«Անհրաժեշտ է յետադարձ ակնարկ մը նետել անցեալ դարու յատկապէս 80-ականներուն վրայ, երբ մեծ թափ ստացան Հայոց Ցեղասպանութեան առնչուող հայ եւ արաբ մտաւորականներու արաբերէն մեծաթիւ ուսումնասիրութիւններն ու թարգմանութիւնները, յատկապէս Սուրիոյ, լիբանանի եւ Եգիպտոսի մէջ, երբ այս երկիրներու արաբական հանրային կարծիքը իրազեկ դարձաւ ցեղասպանութեան, ապա պատկերասփիւռներու վրայ սկսան մերթ ընդ մերթ երեւիլ Հայոց Ցեղասպանութեան մասին հաղորդումներ, ֆիլմաշարեր եւ այլն : Այս բոլորը արաբական հանրային կարծիքը որոշ չափով իրազեկ դարձուց կատարուածին: Իսկ Թրքական կողմը, ընդհանրապէս, այս զարգացումը չկրցաւ կասեցնել:

Իրավիճակը փոփոխութիւն կրեց յատկապէս այն ատեն, երբ Թուրքիոյ իշխանութեան հասան նորօսմանիզմի ներկայացուցիչները եւ թիրախ դարձուցին արաբական հանրային կարծիքը՝ զանազան միջոցներով տարածելու փրօթրքական մթնոլորտը, օգտագործելով քաղաքական դրական յարաբերութիւնները արաբական աշխարհին հետ: Քաղաքական հսկայական իրադարձութիւններով լեցուն մօտ երկու տասնամեակի վրայ երկարող ժամանակաշրջանը յանգեցաւ Թուրքիոյ հանդէպ արաբական աշխարհի հանրային կարծիքին երկփեղկումին: Հակաթրքական տրամադրութիւններ կան արաբական աշխարհի ամբողջ տարածքին:

Այս իրավիճակէն մեկնած արաբական որեւէ պետութեան կողմէ Հայոց Ցեղասպանութեան ճանաչումը պիտի ունենայ իր կողմնակիցներն ու հակառակորդները եւ դէպի ճանաչում տանող ճանապարհին պիտի յառաջանայ բախում, ինչ որ նոր կարելիութիւններ կը ստեղծէ հայութեան համար Հայոց Ցեղասպանութեան ծանօթացման, իրաւացիութեան պարզաբանման, եւ պատմութեան նենգափոխման դէմ պայքարելու իմաստով:
Այսօր հակաթուրք կողմերը ունին պետական, լրատուական եւ նիւթական հսկայ կարելիութիւններ, ինչպէս նաեւ գաղափարակից հետեւորդներ, որոնք իրենց սեփական երկիրներու գոյութեան մեծագոյն վտանգը կը նկատէն թրքական ծաւալապաշտական միտումները եւ կրնան ձայն բարձրացնել յանուն Հայոց Ցեղասպանութեան, եթէ հայկական գաղութները տուեալ երկիրներուն մէջ կարենան պահը բռնել եւ տրամադրելի կարելիութիւնները օգտագործել՝ անոնց մատուցելով, պատմական նիւթեր, փաստաթուղթեր որպէսզի ներկայացուին արաբական միջավայրի համապատասխան տրամաբանութեամբ, լեզուով ու անոր առօրեային ընդմէջէն»
:

«ՀՈԳԵՒՈՐ ՀԱՅԱՍՏԱՆ» ՀԱՄԵՐԳԱՅԻՆ ՀԱՆԴԷՍԻՆ ԱՌԻԹՈՎ

Հարցազրոյց Տաղանդաւոր Երաժիշտ-յօրինողՊետրոս Շուժունեանի Հետ

ՀՈՐԻԶՈՆ.- Այս տարին 150-ամեակն է Կոմիտասի ծննդեան: Եւ Չորեքշաբթի, 27 Մարտին համար ծանուցուած է Orchestre symphonique de Laval-ի եւ Գանատայի Հայոց Թեմի Առաջնորդարանին համագործակցութեամբ համերգային հանդէս մը (concert), որ նուիրուած է Կոմիտասի: Նուագախումբի տարեկան յայտագրի ծանուցման մէջ, շատ նշանակալից է առիթին հայաոճ անուանումը՝ «Սփիրիթիւէլ Արմէնի», ինչ որ կը թելադրէ, թէ օրուայ յայտագրին առաջին երկու արեւմտեան ստեղծագործութիւնները (Brahms – Ouverture tragique, op 81, եւ Ravel – Le tombeau de Couperin) Կոմիտասի յիշատակին կը հային: Սիրելի պրն. Շուժունեան, այս ստեղծագործութիւններու ընտրութեան մասին կը փափաքինք որ ձեր մեկնաբանութիւնը տաք:

ՊԵՏՐՈՍ ՇՈՒԺՈՒՆԵԱՆ.- Պրամսի ստեղծագործութիւնը զուտ երաժշտութիւն մըն է: Անիկա երեք բաժիններով զարգացուած է։ Հիմքին կը գտնուի գաղափարը՝ իւրաքանչիւր նուագարանին հերթաբար տալ մենակատարային պաշտօն։ Յօրինումը անշուշտ այնպիսին է, որ մենակատարումները կատարելապէս ներդաշնակ միաձուլմամբ մը բռնուած են։ Կառուցուած, բարդացուած երաժշտութիւն մըն է, որուն հորիզոնին կ՚ընդնշմարուի պայծառ լոյսը։

Ռավէլի ստեղծագործութեան անունին թարգմանութիւնը դիւրին է, բայց չ՚արտատայտեր անոր բուն իմաստը։ «Tombeau» անունը ֆրանսական աւանդոյթին մէջ եզր մըն է, որ կը նշանակէ յօրինուածք կամ շարք յօրինուածքներու, որոնք ձօնուած են մահուամբ հեռացած վարպետի, կամ ընկերոջ կամ ընկերներու։ Անիկա ձօն եղերանուագ մըն է։

Կուպրենն ալ՝ ֆրանսայի ստեղնաշարային երաժշտութեան հիմնադիրներէն է։ Անոր ստեղծագործութիւնները ջինջ եւ նուրբ են։

Ռավէլ Համաշխարհային Առաջին Պատերազմին մասնակցած զինուոր էր։ Այն ատեն իր զինակիցներէն շատ շատեր զոհուած էին։ Ի յիշատակ անոնց է, որ ան Կուպրենի ոճով այս եղերանուագը յօրինած էր։

Ուրեմն, Պրամսի եւ Ռավէլի ստեղծագործութիւնները այս առիթին համար ամենապատշաճ ստեղծագործութիւններ են, եւ ըստ յայտագրի նշանակութեան՝ կը պատմեն Կոմիտասեան աւանդին քանի մը սկզբունքները. հայ երաժշտութեան իւրաքանչիւր տարրի ուրոյն նկարագրին եւ արժէքին ճանաչում, իւրաքանչիւրի վերարժեւորում, ընդհանուրի ներդաշնակութիւն՝ որովհետեւ հիմք մը առկայ է, որ անոնց հասարակաց նկարագիրը կու տայ։ Նաեւ թէ՝ Կոմիտասի աւանդը ամուր հաստատութիւնն է ստեղծագործ հայ նոր երաժշտութեան:

Հ.- Նոյն ծանուցումէն կը տեղեկանանք, թէ յայտագրին երկրորդ եւ երրորդ ստեղծագործութիւնները Կոմիտասէ են: Կոմիտաս պատեհութիւնը չէ ունեցած նուագախմբային ծրագրով յօրինելու, եւ ահա՝ շնորհիւ Ձեզի՝ երկու կտաւներ բարձրացուած են նուագախմբային մակարդակի ու ծաւալի: Առաջին կտաւը, ինչպէս Ձեր հետ խօսակցութենէ տեղեկացանք, Կոմիտասի 7 պարեղանակներուն նուագախմբայնացումն է, իսկ երկրոդը՝ Կոմիտասի Պատարագին: Կը խնդրենք, որ թէ՚ պարեղանակներուն, եւ թէ՚ Պատարագին հետ Ձեր մարտահրաւէրներուն եւ կատարածին վրայ բացատրութիւններ տաք:

ՊՇ.- Նախ երկու խօսքով պիտի բացատրեմ, թէ ինծի համար՝ ո՞վ է Կոմիտաս։ Կոմիտասի հետ իմ բարեկամութիւնը, եթէ կարելի է ըսել, սկսած է շատ վաղուց, երբ առաջին անգամ ջութակով սկսայ նուագել իր Կռունկը։ Աշակերտական այն փորձէն իսկ անբացատրելի կապ ստեղծուեցաւ իր եւ իմ միջեւ։ Եւ երբ փոխադրուելով հաստատուեցայ Մոնթրէալ, ու երաժշտութիւնը ընտրեցի որպէս մասնագիտութեան ասպարէզ, եւ ապա ղեկավարեցի երգչախումբեր՝ Կոմիտասի աւանդը միշտ հետս եղաւ, թէ՛ որպէս ամենօրեայ ներշնչարան եւ թէ՛ որպէս հարստութիւն՝ որ կենսական էր տարածել։ 1984-ին ալ, առաջին անգամ ըլլալով իր երգերուն հետ ունեցայ մշակողական փորձառութիւնս, երբ լարային նուագախմբի համար մշակեցի իր դաշնամուրային ընկերակցութեամբ երգերէն փունջ մը։ Մշակումս կարելի էր՝ որովհետեւ Կոմիտաս ինք արդէն շատ լաւ պատկերացուցած էր նոյնիսկ լարային նուագախումբով կատարման հորիզոնը։

Կոմիտաս ինծի համար այն գլխագիր Հայն է, որ կամուրջ հանդիսացաւ մեր անցեալին ու ներկային միջեւ։ Չեմ կրնար պատկերացնել այն աղէտալի վիճակը, որուն մէջ պիտի ըլլայինք՝ եթե ան իր առաքելութիւնը կատարած չըլլար…

Գալով Ձեր հարցումին, ըլլալով գանատահայ (նախկին Կիւմրեցի) երաժիշտ-յօրինող, ինծի համար Կոմիտասի ծննդեան 150-րդ ՅՈԲԵԼԵԱՆԱԿԱՆը կարելի չէր անյիշատակելի ձգել:

Որոշեցի անոր դաշնամուրային գործերէն եօթ պարեղանակները վերածել դաշնամուրով համանուագի, սկզբունք ունենալով դաշնամուրային բաժինը անփոփոխ պահել, եւ նուագախմբային բաժինը մշակել համաձայն անոր բնեղանակներուն։ Համանուագը մշակեցի չորս բաժիններով։ Արդիւնքը եղաւ այն, որ հիմա ունինք դաշնամուրի եւ նուագախումբի երկխօսութեամբ համանուագ մը։ Անկասկած, եթե Կոմիտաս առիթ ունեցած ըլլար եւ իր տրամադրության տակ ունենար մեծ նուագախումբ մը, տարածուն եւ հիանալի գործեր ալ պիտի կտակէր։

Երկրորդ գործին առնչութեամբ, Ս. Յակոբ Առաջնորդանիստ Մայր Եկեղեցւոյ հովիւին՝ Տ. Գառնիկի առաջարկած ցանկը քսան վայրկեաննոց համանուագի մը վերածեցի։ Կոմիտասի յօրինումները այս պարագային ալ կ՚ ընծայէին լայն կարելիութիւններ նուագախմբային մակարդակով մատուցուելու։ Թէ՛ պարեղանակներուն եւ թէ՛ Պատարագին վրայ աշխատանքս՝ հիացումէ հիացում անցումներու փորձառութիւն մըն էր:

Հ.- Ակնարկեցիք Տ. Գառնիկին։ Գիտենք, որ տէր հօր հետ Ձեր գործակցութիւնը ուշագրաւ յաջողութիւններ արձանագրած է։ Ուստի, կը փափաքինք, որ իրեն հետ Ձեր գործակցութեան անդրադառնաք:

ՊՇ.- Նախ, ինչպէս սկիզբը ակնարկեցիք, 27 Մարտի ձեռնարկը կը վայելէ համագործակցութիւնը Գանատայի Հայոց Թեմի Առաջնորդարանին եւ Orchestre symphonique de Laval-ի, որուն համար շատ շնորհակալ եմ կրկնակիօրէն. առաջնահերթաբար՝ Կոմիտասի անուան համար, եւ երկրորդ՝ ընծայուած առիթին համար, որ մշակածներս պիտի հրամցուին:

Իսկ Տ. Գառնիկ այն քիչ հոգեւորականներէն է, որոնք կը հաւատան մշակոյթի ուժին։ Ան ցարդ իրագործած է անկարելին։

Ասիկա իմ եւ Տ. Գառնիկի առաջին նախաձեռնութիւնը չէ: Մենք գործակցելու սկսած ենք 2009-ին, երբ կը տօնուէր իր ծառայած եկեղեցւոյ՝ Ս. Յակոբ Առաջ. Մայր եկեղեցւոյ 50-ամեակը, երբ Ս. Յակոբի շարականը մշակեցի ձայնի եւ լարային եռեակի համար, եւ կատարումը խմբավարեցի: Յետոյ 2010-ին՝ Կոմիտասի ծննդեան 140-ամեակի համերգը, երբ Վիվա Վօչէն՝ խմբավարութեամբ Պրն. Փիթըր Շուպըրթի Կոմիտասի հոգեւոր երաժշտութենէն փունջ մեր երգեց, նաեւ երգեց առիթին նուիրուած «Անբաժանելի» եւ «Այսօր դասք» շարականներուն երգչախմբային եւ նուագախմբային իմ յօրինումները։ 2014-ին՝ «Նանօրի Ուխտը» երգաքերթուածը, որ մշակած էի մանկապատանեկան երգչախումբի եւ նուագախումբի համար _ սա ալ ըսեմ, որ երգաքերթուածը Բարսեղ Կանաչեանի «Նանօր»ին վերախմբագրումն է եւ ծաւալումը _: Անիկա երգուեցաւ Ս. Յակոբ եկեղեցւոյ «Նոր Ծաղիկ» երգխչախումբին կողմէ խմբավարութեամբ Տիկ. Էլօ Հարպոյեանի։ Եւ 2015-ին՝ անմոռանալի Պատարագ եւ Հոգեհանգիստը, որ նուիրուած էր Հայոց Ցեղասպանութեան զոհերուն, եւ երգուեցաւ Սէն Լօրան երգչախումբին կողմէ, խմբավարութեամբ Պրն. Ֆիլիփ Պուրգի, եւ երգեհոնահարութեամբ Պրն. Ֆիլիփ Գրոզիէի:

Հ.- Գնահատելի կը գտնենք, որ Կոմիտասեան Պատարագին նուագախմբայնացումը ձօնած էք Գանատայի Հայոց Թեմի Առաջնորդին՝ Գերշ. Տ. Բաբգէն Արքեպիսկոպոսի Քահանայական Օծման 35-ամեակին: Նաեւ՝ շնորհակալ ենք Ձեր այս հարցազրոյցին համար: Այս առիթով, մեր ընթերցողներուն կը յայտնենք, թէ Կոմիտասեան Պատարագին Orchestre symphonique de Laval-ի կողմէ մեկնաբանութեան հովանաւորներն են Ս. Յակոբ Առաջ. Մայր Եկեղեցւոյ բարերարներէն՝ Տիկ. Շաքէ Կէօնճեան, Պրն. Մանուկ Չուխաճեան, Տ. եւ Տիկ. Աւօ եւ Մարալ Թաշճեան եւ Բաստրմաճեան Հիմնադրամը: Կրնայի՞նք խնդրել, որ այս հարզազրոյցը փակուի Ձեր խօսքով։

ՊՇ.- Շնորհակալ եմ։ Հետեւելով գաղութային կեանքին, նշմարած եմ, որ Բաբգէն Սրբազան աշխուժօրէն կը ծառայէ, եւ նեցուկ է զանազան ծրագիրներու յաջողութեան։ Երբ ինծի առաջարկուեցաւ Կոմիտասի Պատարագին նուագախմբային մշակումը ձօնել անոր Քահանայական Օծման 35-ամեակին՝ սիրայօժար ընդառաջեցի։ Կը մաղթեմ, որ սրբազանին առաքելութիւնը միշտ յաջողութիւններ ունենայ։ Յիշեցիք մեր գաղութի նուիրատուներէն խմբակի մը անունը։ Պարտք կը զգամ թէ՛ անոնց, եւ թէ՝ նախորդ առիթներուն սատարած նուիրատուներուն եւ քաջալերող ժողովուրդին շնորհակալութիւն յայտնել։ Քանի առանց բոլորին նիւթական զոհողութիւններուն՝ անկարելի է մեր ժառանգութեան պատշաճ ծրագիրներ ունենալ եւ իրականացնել զանոնք։ Վերջ ի վերջոյ, մեզ պիտի արժեւորեն մեր ստեղծագործ արժէքներուն համար, եւ համաձայն:

(Armradio) – President Armen Sarkissian visited the Tsitsernakaberd Memorial today to pay tribute to the memory of the innocent victims of Sumgait Crime.

“Today the whole Armenian nation recalls the crimes of February 27-28, 1988. In response to the peaceful demonstration of the Armenian population of Artsakh aimed at exercising the right to self-determination, massive bloody reprisals was organized against Armenians in Sumgait, Soviet Azerbaijan,” the President said.

He added that hundreds of our compatriots were killed on the ground of national hostility, others were subjected to brutal violence and atrocities and were forced to flee their homes.

“The Sumgait tragedy has not statute of limitations, and we have to do our best to ensure that this terrible tragedy is condemned by the international community, gets recognized and is properly assessed,” he added.

President Sarkissian also paid tribute to the memory of the Armenian genocide of 1915.

(Armradio) – On 31st anniversary of Sumgait pogroms Artsakh Republic President Bako Sahakyan visited the Stepanakert Memorial Complex and laid flowers to the monument of the innocent victims.

The President was accompanied by Primate of the Artsakh Diocese of the Armenian Apostolic Church Archbishop Pargev Martirosyan and top officials of the republic. 

On 27-29 February 1988, atrocities against and forced deportation of the Armenian population was carried out by the Azerbaijani authorities in Sumgait, just 30 kilometers from Baku. Hundreds of Armenians, mostly women, children and elderly people fell victim to a pre-planned massacre; thousands of Armenians were forcibly deported and their property and plundered.

The crime committed in Sumgait was another manifestation of the policy of discrimination, ethnic cleansing and expulsion of Armenian people, which, following the example of Nakhichevan, was carried out with impunity by the Azerbaijani authorities during the Soviet period. It later continued in Baku, Gandzak (Kirovabad) and other Armenian settlements of Northern Artsakh.

 

ԵՐԵՒԱՆ.- 26 Փետրուարին, Հայաստանի պաշտպանական քաղաքականութեան վարչութեան պետ Լեւոն Այվազեան ընդունեց Յունաստանի ազգային պաշտպանութեան գլխաւոր շտապի միջազգային յարաբերութիւններու տնօրէն, ծովակալ Միխայիլ Նաումի գլխաւորած պատուիրակութիւնը:

Հանդիպման ընթացքին ամփոփուեցան 2018ի երկկողմ գործակցութեան ոլորտին մէջ կատարուած աշխատանքները: Գործակցութեան հիմնական ուղղութիւններն են՝ անձնակազմի մարտավարական պատրաստութիւնը, ռազմական կրթութիւնը, ռազմական բժշկութեան, օդանաւորդութեան, մարդկային աղբիւրներու կառավարման եւ այլ ուղղութիւներով փորձառութեան փոխանակում, ռազմական արհեստագիտութեան գործակցութիւն, ինչպէս նաեւ ռազմաքաղաքական խորհրդակցութիւններ եւ տեղեկատուութեան փոխանակում:

Նախորդ տարուան ծրագրուած միջոցառումներուն 83 տոկոսը իրագործուած է: Հանդիպման ընթացքին ստորագրուեցաւ Հայաստան-Յունաստան ռազմական գործակցութեան 2019ի ծրագիրը: Անիկա կը ներառէ 20 միջոցառումներ՝ Հայաստանի եւ Յունաստանի մէջ:

Պայմանաւորուածութիւն ձեռք բերուեցաւ նաեւ բազմակողմ ձեւաչափերով գործակցութիւնը զարգացնելու ուղղութեամբ: Քննարկուեցան նաեւ տարածաշրջանային անվտանգութեան վերաբերող հարցեր:

ԵՐԵՒԱՆ.- Երեքշաբթի, 26 Փետրուարին, Երեւանի մէջ տեղի ունեցաւ Սումկայիթի եւ Պաքուի ջարդերուն 31ամեակին նուիրուած հանրահաւաք՝ «Հողեր չունենք տալու» կարգախօսով:

Այս առիթով տեղի ունեցած ասուլիսին ընթացքին, ՀՅԴ Հայաստանի Գերագոյն մարմինի անդամ Արթուր Եղիազարեան նշեց, որ հաւաքը ո՛չ իշխանական է, ո՛չ ալ ընդդիմադիր, այլ ազգային խնդիրներու պարունակին մէջ կարելի է զետեղել զայն:  «Կարելի է ըսել, որ ասիկա դէմ է իշխանութեան, եթէ սխալ որոշում տայ, եւ թեր է, եթէ ճիշդ ընթացքով երթայ: Այստեղ, ամէնէն կարեւոր հանգամանքը այն է, որ արցախեան հարցը կը սկսի որոշ չափով փոխուելու՝ նկատի ունենալով տեղեկատուութեան նոր հոսքերը, ապատեղեկատուութիւնը: Հողեր տալու-չտալու մասին խօսիլը անհեթեթ է, որովհետեւ նախ եւ առաջ կայ հայրենիք եւ պետութիւն ընկալումը: Արցախի մէջ այսօր չկան ազատագրուած տարածքներ, այլ՝ Սահմանադրութեամբ ամրագրուած վարչական շրջաններ: Արցախի Սահմանադրութեան 175րդ յօդուածը յստակօրէն կ՛ըսէ՝ ոչ մէկ հարց կարելի է քննարկել, այնքան ատեն որ չէ ճանչցուած Արցախի ժողովուրդի ինքնորոշման իրաւունքը: Տակաւին այստեղ, խօսքը չի վերաբերիր տարածքներուն: Այսօր մենք ունինք դրացի մը, որ իր բնոյթով ոչ թէ որոշ հարցով հակառակորդ է, այլ մեր թշնամին է: Կը տարածեն խաղաղասիրական կեղծ խօսակցութիւններ, թէ պէտք է հաշտուիլ, իսկ որո՞ւն հետ պիտի հաշտուինք: Ատրպէյճանի դասագիրքերուն մէջ Հայաստանի ամբողջ տարածքը իբրեւ արեւմտեան Ատրպէյճան ներկայացուած է, տեսանք 2016ի ապրիլեան պատերազմը, երբ նոյնիսկ զոհուած զինուորը կը գլխատէին, այսինքն՝ կայ յստակ ազգային թշնամութիւն», յայտնեց ան:

0227demo

Ըստ Եղիազարեանի՝ խաղաղութեան հոլովոյթ կ՛ըլլայ այն պարագային, երբ Ատրպէյճանի վարքագիծին մէջ փոփոխութիւն նկատենք, հակառակ պարագային յանձնուած կ՛ըլլանք:

«Արցախեան շարժումը սկսաւ ինքնորոշման իրաւունքէն, երբ Խորհրդային Միութիւն էր: Խորհրդային Միութեան ժամանակ էր, որ Արցախ Ատրպէյճանի կազմին մէջ յայտնուած էր, այդ մէկը 1918-20 թուականներուն չէ եղած, չէ եղած նոյնիսկ Ատրպէյճանի անկախացման մասին յայտարարութենէն ետք: Արցախը 1923ին բռնակցուած է Ատրպէյճանին: Եւ երբ Խորհրդային Միութիւնը սկսաւ փուլ գալու, Խորհրդային Ատրպէյճանի տարածքին մէջ յառաջացաւ երկու միաւորում՝ Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետութիւնը՝ ԼՂԻՄի եւ Շահումեանի շրջանին մէջ, եւ Ատրպէյճանի Հանրապետութիւնը: Հայերը մինչեւ 1990 կը սպաննուէին, անոնց ինչքը կը թալանուէր եւ կը բռնագրաւուէր, իսկ Հայաստանի տարածքէն ատրպէյճանցիներուն մեծագոյն մասը իր գոյքը վաճառելով՝ հեռացած է կամ իրեն հետ տարած է: Ասկէ ետք տեղի ունեցաւ պատերազմ, զոր մենք չսկսանք, մենք ընդամէնը պահանջեցինք այդ տարածքին մէջ հայ ժողովուրդի ինքնորոշման իրաւունքը», ընդգծեց Եղիազարեան՝ աւելցնելով, որ հայկական ենթակայութեան տակ գտնուող տարածքներուն մէջ որեւէ քար շրջելով կարելի է տեսնել, թէ հայկականութիւն կ՛արտացոլայ, այսինքն՝ մենք հող չենք գրաւած:

 

Ըստ անոր՝ նաեւ կան անվտանգութեան հարցեր. այսօր ստեղծուած է նոր իրավիճակ, զոր կարելի չէ համեմատել 1990ականներու սկիզբը եղածին հետ: «Մեր հայրենիքի այդ տարածքները մեր հետագայ կենսագործունէութիւնը պիտի ապահովեն, եւ անոնք, որոնք կոչ կ՛ուղղեն զիջելու այդ տարածքները, կ՛արագացնեն պատերազմը եւ մեր կործանումը: Մեղրիի շրջանը Հայաստանի ամէնէն հարաւային մասն է, եւ եթէ Նախիջեւանի Օրտուպատի շրջանէն չափենք մինչեւ նախկին Զանգելանի շրջանը՝ այսօր Բերձորի հարաւը, ընդամէնը 30 քմ. է: Այսինքն՝ երկու կողմէն հրետանային ամէնէն պարզունակ միջոցներով կարելի է անդամալուծել եւ մեր երկրի կենսագործունէութիւնը թուլցնել: Այդ գօտին այսօր կ՛ապահովէ Հայաստանի անվտանգութիւնը: Կը վստահեցնեմ, որ խաղաղութեան կողմնակից են հիմնականօրէն այն անձերը, որոնք պատերազմի փուլէն անցած եւ այդ ժամանակը ապրած են: Այս կեղծ կարգախօսները մեզ կործանման տանող ճամբաներ են: 1994էն ի վեր մեր գոյութիւնը պահպանած են այն սահմանները, որոնք այսօր կան: Ասիկա նուազագոյնն է, զոր կարելի է ընել Հայաստանի Հանրապետութեան եւ Արցախի Հանրապետութեան հետագայ գոյութեան համար», նշեց Արթուր Եղիազարեան:

Pastor Hovhannes Sarmazian is retiring after 50 years of service, including 28 at the Armenian Evangelical Church of Cambridge. – David Bebee , Waterloo Region Record

By Laura Booth

Waterloo Region Record

CAMBRIDGE, CANADA — A tiny congregation of Armenian Evangelicals in Cambridge are celebrating the retirement of its 83-year-old church leader, who has guided the community spiritually for decades but also worked to preserve Armenian culture and heritage.

For 28 years, Rev. Hovhannes — John — Sarmazian has served the small congregation of Armenian Evangelicals. He was first called to work for the Cambridge church in 1990 when he was living with his wife and their three teenage children in Lebanon. There, he had spent 22 years as a pastor and vice principal at an Armenian school — 15 of those years were during a civil war in Lebanon.

It was hard to leave Lebanon. He said many people in the congregation cried and asked him and his family to stay, but civil unrest in the country had become “tiresome” and he was looking forward to reconnecting with family who had already settled in Cambridge and Toronto.

At first, “it was very hard to get used to all of this because this is very different from Lebanon,” he said of Cambridge. But now, he couldn’t imagine a different life.

“My children say, ‘Father, you have brought us to the best country in the world,'” he said, smiling.

But it’s his congregation in Cambridge that couldn’t imagine the last three decades without him. He has married countless couples, christened many babies, counselled the troubled, provided support for the sick and performed numerous funeral services.

“Sometimes, the hard thing is when the funeral happens,” he said of his job. “It is difficult to say words (of) condolence.”

But his dedication to teaching and caring for the small congregation of about 30 families — give or take a few over the years — has been steadfast.

“He has changed our lives,” said 53-year-old Samson Kahkedjian, a member of the church who was married by Sarmazian.

“He has kept and saved the Armenian culture in us by keeping the language and history (alive).”

A dedicated teacher and pastor, Sarmazian would always write out his Armenian sermons in English and hand out copies to the youth in the congregation who were unable to understand the language.

He has also hosted lectures on Armenian culture at the local Armenian community centre and wrote books that are both religious and biographical. Although he has officially retired — something he doesn’t like to admit — he still fills in when pastors for the Cambridge and Toronto churches are not available.

“He will never retire,” Leony Sarmazian, chair of the ladies auxiliary at the church, said. “He always has a pen in his hand.”

On March 10, the congregation is hosting a party to celebrate the “wise, gentle and kind” pastor and his lifelong commitment to the congregation and Armenian culture. The banquet will be hosted at 4 p.m. at the Cambridge Armenian Community Centre.

Պէյրութի մէջ Արաբական Միացեալ Էմիրութեանց դեսպան Համատ Սայիտ Շամսի Եարզէի իր բնակարանին մէջ ընդունեց ՀՅԴ Լիբանանի Կեդրոնական կոմիտէի ներկայացուցիչ Յակոբ Բագրատունին եւ զբօսաշրջութեան նախարար Աւետիս Կիտանեանը:

Մէկուկէս ժամ տեւած հանդիպումին քննարկուեցան Լիբանանի ընդհանուր իրավիճակը, Արաբական Միացեալ Էմիրութեանց եւ Լիբանանի յարաբերութիւնները, ինչպէս նաեւ լիբանանահայութեան հետ առնչուող խնդիրներ:

Դեսպան Շամսի բարձրօրէն գնահատեց ՀՅ Դաշնակցութեան եւ Լիբանանի հայութեան դերակատարութիւնը երկրի քաղաքական կեանքին մէջ` միաժամանակ յիշելով, որ Էմիրութիւնները` իբրեւ պետութիւն եւ ժողովուրդ, բացառիկ գնահատանք ունին հայութեան նկատմամբ, իբրեւ օրինակելի քաղաքացիներ եւ իրենց բնակած երկիրներուն յառաջդիմութեան նպաստող զանգուած:

Յատուկ անդրադարձ կատարուեցաւ Միջին Արեւելքի մէջ Թուրքիոյ դերակատարութեան եւ այդ իմաստով անոր սնուցած նոր օսմանական քաղաքականութեան ու վարքագիծին:

Դեսպան Շամսի, քաջածանօթ ըլլալով հայ ժողովուրդի կրած տառապանքներուն, յուզումով յիշեց վերջերս իր կատարած այցելութիւնը Անթիլիասի Նահատակաց մատուռ եւ Ժիպէյլի Ցեղասպանութեան որբերու թանգարան:

Հանդիպումի աւարտին, ՀՅԴ պատուիրակութիւնը ճաշի հիւրը եղաւ Արաբական Միացեալ Էմիրութեանց դեսպանին:

«Եթէ հասած  է ժամանակը մեր կեանքը Սուրբ մահով աւարտելու այս պատերազմին, ընդունինք ուրախ սրտով»

Վարդան Մամիկոնեան, Հայոց բանակի սպարապետ

Հայ Ժողովուրդի Ազատագրական պայքարի նախակարապետը իսկապէս կը հանդիսանայ Հինգերորդ դարու Վարդանանց ծառացումը ընդդէմ պարսկական լուծին։

Թշնամին դիմագրաւելու եւ «Որ գիտէ զմահ, ո՛չ երկնչի ի նմանէ, իսկ որ գիտէ զմահ՝ ոչ երկնչի ի նմանէ» նշանաբանով աներկիւղ ու աննահանջ մահուան հետ գոյամարտ էր Աւարայրը, որուն ընթացքին հայ ժողովուրդը համակուած էր ազգային խոր ինքնագիտակցութեամբ եւ իր հաւատքն ու իրաւունքները մինչ ի մահ պաշտպանելու վճռականութեամբ։

Մամիկոնեանները, Խորխոռունիները, Արծրունիները, Պալունիները, Քաջբերունիները, Կամսարականներն ու Դիմաքսեանները գիտակից էին, որ քրիստոնէութեան վարդապետութեան մէջ խարսխսուած են հայրենասիրութիւն, ազգասիրութիւն, ազատութիւն, ընտանիք, եւ հայրենիք հասկացութիւնները, որոնց պահպանման համար մարդ անհատը անհրաժեշտութեան պարագային պէտք է դիմէ ինքնազոհութեան եւ անձնուրացութեան։

Հինգերորդ դարուն Հայ ժողովուրդի ռազմիկ զաւակները Աւարայր գացին ԱՊՐԵԼՈՒ եւ ԱՊՐԵՑՆԵԼՈՒ համար, Ազգի գոյատեւելիութիւնը երաշխաւորելու համար։

Աւարայրի վրայ յեղուած հայ արիասիրտ ռազմիկներու արիւնը ապարդիւն չէր, վասնզի, 33 տարուան ազատագրական անյողդողդ պայքարէ ետք, պարսկական կողմը հրաժարեցաւ մոլեռանդ իր քաղաքականութենէն եւ Նուարսակի դաշնագրով հարկադրուեցաւ կրօնական եւ մշակութային ազատութիւն շնորհելու հայ ժողովուրդին։

Դարեր ետք, Վարդանանց հաւատքով կոփուած Արցախեան ազատագրական պայքարի ընթացքին միաձոյլ ծառացումով կասեցուեցաւ հայոց արեւելեան սահմանապահ Արցախի բռնագրաւումը։

Հայաստան, Արցախ եւ Սփիւռք, աշխարհաքաղաքական յարափոփոխ մարտահրաւէրներու դէմ յանդիման կը գտնուինք: Արդարօրէն նուաճուած յաղթարշաւը կորստեան ենթարկելու սպառնալիքը մշտապէս առկայ է: Փորձով ցոյց տուած ենք, որ ազգային միասնութեամբ եւ ազգի ողջ ներուժի համախումբ մէկտեղումով, անվկանդ եւ ամրակուռ կը պահենք հայոց պետականութիւնը:

«Հորիզոն»ի խմբագրական

(Armradio) – Iran is close to Armenia not only geographically, but also in term of friendly ties, Armenian Prime Minister Nikol Pashinyan said at a meeting with Iran’s President Hassan Rouhani.

The leaders of the two countries held talks at the Royal Saadabad Palace in Tehran.

Hassan Rouhani noted, in turn, that the parties have enough political will to continue reinforcing the Armenian-Iranian relations.

The parties highlighted the importance of construction of the Iran-Armenia 400 KW third power line, which will allow to increase the volume of electricity and gas exchange, thus contributing to the economic cooperation between the two countries and expanding the regional cooperation in the sphere.

The interlocutors also highlighted the implementation of the Meghri Hydroelectric Power Plant and agreed to take practical steps in that direction in the near future.

Nkol Pashinyan and Hassan Rouhani noted that the agreement between Iran and the Eurasian Economic Union will open new perspectives for the further enhancement of trade and economic ties between Armenia and Iran.

They pointed to the development of international transport corridors as an important sphere of cooperation between Armenia and Iran and reflected on the possible participation of the Iranian side in the construction of different sections of the North-South road corridor.

The parties also exchanged views on the perspectives of expansion of cooperation in IT, healthcare, pharmaceutics, tourism, nature protection and humanitarian fields.

Nikol Pashinyan stressed that Armenian-Iranian cooperation contributes to the reinforcement of regional peace and stability. He added that Armenia values Iran’s balanced position on the Karabakh issue.

The two leaders agreed that the comprehensive and lasting solution to the Karabakh conflict is possible exceptionally in a peaceful way within the framework of the OSCE Minsk group – the only accepted international format.

Nikol Pashinyan and Hassan Rouhani made a statement for the press following the meeting.

Անթիլիասի Մայրավանքի տպարանէն լոյս տեսաւ Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Արամ Ա. Կաթողիկոսին ֆրանսերէն գիրքը «L’Église Armenienne» (Հայ Եկեղեցին)։ Սոյն հատորը Վեհափառ Հայրապետը գրած է անգլերէն լեզուով, ապա թարգմանուած է ֆրանսերէնի։ Նոյն գիրքը նաեւ կը թարգմանուի արաբերէնի, գերմաներէնի, պարսկերէնի, յունարէնի, ռուսերէնի եւ այլ լեզուներու։ Գիրքը կը ներկայացնէ հայ եկեղեցւոյ պատմութիւնը, դաւանանքը, նուիրապետական կառոյցը, ծէսը եւ անոր կեանքին ու առաքելութեան առնչուած յատկանշական երեսներ։

Աշխարհահռչակ երաժիշտ Սերժ Թանքեան, 23 Փետրուարին, Նոր Զելանտայի Մայրաքաղաք Օքլընտի մէջ գործող Newshub կայքէջին հետ հարցազրոյցի մը ընթացքին Հայոց Ցեղասպանութիւնը ճանչնալու կոչ ըրաւ Նոր Զելանտայի իշխանութիւններուն։

«Նախքան երաժիշտ դառնալը ես գործիչ էի, եւ ինծի համար արուեստի ամենազարմանահրաշ արտայայտչամիջոցներէն մէկը ճշմարտութիւնը պարզելը եւ տարածելն է: Ինծի համար, իբրեւ Միացեալ Նահանգներ բնակող երիտասարդ ամերիկահայ, կարեւոր է Հայոց Ցեղասպանութեան հարցը: Անիկա իմ զարթօնքը եղած է»,- յայտնեց Թանքեան՝ շեշտելով Ցեղասպանութեան ճանաչման կարեւորութիւնը:

«Կը կարծեմ, որ Ցեղասպանութեան ճամանչումը կարեւոր է եւ յոյս ունիմ, որ Նոր Զելանտան քաջաբար կը գործէ: Այս մէկը պատմական ճշմարտութիւն է: Աշխարհի մէջ շատեր արդէն իսկ ճանչած են Հայոց Ցեղասպանութիւնը, ինչպէս, օրինակ՝ Վատիկան եւ Գերմանիա»,- աւելցուց երաժիշտը:

Նշենք, որ Թանքեանի գեղանկարներուն ցուցահանդէսը տեղի կ՛ունենայ Նիւ Զելանտայի Մաթաքանա քաղաքի «Վիվիըն» ցուցադրասրահին մէջ. անիկա բաց պիտի մնայ մինչեւ 17 Մարտ:

Այս մասին տեսանիւթը դիտել այս յղումով.

https://www.newshub.co.nz/home/entertainment/2019/02/wake-up-serj-tankian-from-system-of-a-down-s-artful-message-to-kiwis-on-genocide.html

 

By Harut Sassounian

“A groundbreaking forensic report tracks Azerbaijan’s destruction of 89 medieval churches, 5,480 intricate cross-stones, and 22,700 tombstones,” is the subtitle of an incredible article by Simon Maghakyan and Sarah Pickman, published in the Hyperallergic Magazine last week. The article is titled: “A Regime Conceals its Erasure of Indigenous Armenian Culture.”

In April 2011, when the U.S. Ambassador to Azerbaijan wanted to visit Nakhichevan, an Armenian territory classified by the Soviets as an “autonomous republic” of Azerbaijan, to verify the destruction of thousands of historical medieval Armenian khachkars (cross-stones), he was blocked by Azeri officials who told him that reports of their destruction was fake news.

Under Azeri oppression, the longstanding Armenian community of Nakhichevan had dwindled to zero. Not content with ethnic-cleansing, the Azeris proceeded to eliminate all traces of Armenian monuments, claiming that no Armenians had ever lived in Nakhichevan.

“In December 2005, an Iranian border patrol alerted the Prelate of Northern Iran’s Armenian Church that the vast Djulfa cemetery, visible across the border in Azerbaijan, was under military attack. Bishop Nshan Topouzian and his driver rushed to videotape over 100 Azerbaijani soldiers, armed with sledgehammers, dump trucks and cranes destroying the cemetery’s remaining 2,000 khachkars; over 1,000 had already been purged in 1998 and 2002,” reported Maghakyan and Pickman.

The flattened land, where the khachkars stood for centuries, is now a military rifle range. The “demolition was the ‘grand finale’ of Azerbaijan’s eradication of Nakhichevan’s Armenian past,” wrote the two authors.

Maghakyan and Pickman reported that “the American Association for the Advancement of Science (AAAS) employed remote sensing technologies in its pioneer investigation into cultural destruction. Their 2010 geospatial study concluded that ‘satellite evidence is consistent with reports by observers on the ground who have reported the destruction of Armenian artifacts in the Djulfa cemetery.’”

“Absolutely false and slanderous information … [fabricated by] the Armenian lobby,” proclaimed Azerbaijan’s President Ilham Aliyev, who makes frequent threats against Armenia and distorts its history.

The authors also quote from public decree No.5-03/S on December 6, 2005, by Nakhichevan’s “local autocrat” Vasif Talibov, a relative of Pres. Aliyev, “ordering a detailed inventory of Nakhichevan’s monuments. Three years later, the investigation was summed up in the bilingual English and Azerbaijani ‘Encyclopedia of Nakhchivan Monuments,’ co-edited by Talibov himself. Missing from the 522-page ‘Encyclopedia’ are the 89 medieval churches, 5,840 intricate khachkars, and 22,000 tombstones that [Armenian researcher Argam] Ayvazyan had meticulously documented. There is not so much as a footnote on the now-defunct Christian Armenian communities in the area—Apostolic and Catholic alike. Nevertheless, the official Azerbaijani publication’s foreword explicitly reveals ‘Armenians’ as the reason for No. 5-03/S: ‘Thereafter the decision issued on 6 December 2005 … a passport was issued for each monument … Armenians demonstrating hostility against us not only have an injustice [sic] land claim from Nakhchivan, but also our historical monuments by giving biassed [sic] information to the international community. The held investigations once again prove that the land of Nakhchivan belonged to the Azerbaijan turks [sic]….’”

Any Azerbaijani who dares to speak out in defense of Armenians is also attacked as an enemy of Azerbaijan. A courageous Azerbaijani writer, Akram Aylisli, paid a hefty price for telling the truth about the destruction of Armenian monuments in his hometown of Agulis (known today as Aylis). The well-known novelist was furious that the Azeri government was destroying Armenian churches. In his novel, “Stone Dreams,” the protagonist, an intellectual from Agulis, refers to memories of the town’s eight of the 12 medieval churches that had survived until the 1990’s, and protects a victim of anti-Armenian pogroms in Azerbaijan’s capital Baku. Pres. Aliyev revoked Aylisli’s pension and title of “People’s Writer.” His writings were removed from school curricula, his books were publicly burned, and his family members were fired from their jobs. He has been under de facto house arrest since the release of his novel. Aylisli protested the destruction of the Armenian churches in Agulis and resigned from his position as Member of Azerbaijan’s Parliament. He fearlessly sent a telegram to Pres. Heydar Aliyev in 1997, calling the destruction of the Armenian churches in Aylis an “act of vandalism being perpetrated through the involvement of armed forces and employment of anti-tank mines.”

The two authors spoke with Russian journalist Shura Burtin who after interviewing Aylisli in 2013 traveled to Nakhichevan and reported that he didn’t see “a trace of the area’s glorious past.” Burtin concluded: “Not even ISIS could commit such an epic crime against humanity.”

The authors reported that Aylisli’s 2018 non-fiction essay in Farewell, claimed “that a mosque built five years ago on the site of one of the destroyed churches has been boycotted by locals because ‘everyone in Aylis knows that prayers offered in a mosque built in the place of a church don’t reach the ears of Allah.’”

Argam Ayvazyan, a native of Nakhichevan who spent decades photographing the local Armenian monuments before their destruction, was quoted by Maghakyan and Pickman as decrying the world’s silence: “Oil-rich Azerbaijan’s annihilation of Nakhichevan’s Armenian past make it worse than ISIS, yet UNESCO and most Westerners have looked away.” ISIS-demolished sites like Palmyra can be renovated, Ayvazyan argued, but “all that remain of Nakhichevan’s Armenian churches and cross-stones that survived earthquakes, caliphs, Tamerlane, and Stalin are my photographs.”

(Armradio) – Accompanied by his spouse Anna Hakobyan and a governmental delegation, Prime Minister Nikol Pashinyan has arrived in Iran on an official visit at the invitation of Iran’s President Hassan Rouhani.

The delegation led by the Prime Minister left Tehran’s Mehrabagh Airport for the Royal Saadabad Palace, where an official welcoming ceremony took place.

After the official national anthems of the two countries had been played, Nikol Pashinyan and Hassan Rouhani welcomed the members of the two delegations and started their high-level talks.

Welcome

...