Հորիզոն շաբաթաթերթի գրական յաւելուածը
Անդենականը մեզի անծանօթ, խորհրդաւոր խաւար, անսահման տարածութեամբ աշխարհ մըն է, որուն ժամանակի ընթացքին վերջնական բնակիչները պիտի դառնան մեր աշխարհին բոլոր անդամները:
Մահուան գաղափարը արուեստագէտը, ինչպէս նաեւ պարզ Continue reading “Անդենականին հետ”
Այո, իմ փառասիրութիւնը փ-ով չի գրուիր…
Եւ խոստովանիմ, որ երկար ատեն է, որ բառերու մասին չէի գրած, բայց այս օրերուն, արձակուրդիս շնորհիւ ընթերցումի ինծի ընծայուած լայն պատեհութեան, մանաւանդ շնորհիւ հետս առած գիրքերուս, վերաբացուեցաւ բառերու մասին գրելու ախորժակս՝ Continue reading “Բառասիրութիւնս”
Սրամտութիւնը բնածին շնորհ մըն է, ու սրամիտը ճարտար տեսակէն նէբամիտ մըն է: Սրամիտը արուեստով վէճեր յարուցանող ծաղրածուն չէ, ոչ ալ իր տաղանդը ուրիշներուն ցուցադրելու համար մարտահրաւէր ուղղող սնամիտը. իր ամբողջ մտածումը զուարթ ու Continue reading “Սրամտութիւն ու երգիծանք”
Ես գրել կը սիրեմ։
Պարզ նախադասութիւն մը, իր ենթակայով (կամ տէր բայիով)՝ «ես», իր բայով՝ «կը սիրեմ» եւ լրացուցիչով (կամ սեռի խնդիրով)՝ «գրել»։ Նախադասութիւն մը, որ դիւրաւ հասկնալի է ու որեւէ յետին իմաստ կամ թաքուն տեղեկութիւն չի բովանդակեր։ Continue reading “Ես գրել կը սիրեմ”
Իւրաքանչիւր ընտանիք ունի իր պատմութիւնը: Հայուն պարագային, մեր պատմութիւնը ունի իր իւրայատկութիւնները, որոնց մէջ տիրական են ցեղասպանութիւնը եւ տեղահանութիւնը: Մեր արմատները, որոնք սկսան պատմական Հայաստանէն եւ Կիլիկիայէն, տարածուեցան ամբողջ աշխարհի մէջ:
Իմ ընտանիքի արմատները կու գան Այնթապէն եւ Հասան Պէյլիէն: Continue reading “«Այս վիճակը ապագայի չի տանիր մեզ»”
Առաջին Աշխարհամարտին Թուրքիա պարտուած կողմ էր, իսկ հայութիւնը մաս կը կազմէր յաղթական կողմին։ Այդ տարիներուն (1915–1918) մենք տուինք միլիոնաւոր զոհ եւ կորսնցուցինք մեր Հայրենիքին մեծ մասը։ Մենք կռուեցանք Դաշնակից պետութիւններու կողքին եւ արիւն թափեցինք պատերազմի մէջ, որովհետեւ կը հաւատայինք (խոստում տուած էին մեզի), որ Դաշնակիցները Continue reading “Սարգիս Զէյթլեան՝ Հայ դատի մասին”
Այստեղ խնդրոյ առարկայ է «մշակոյթ» բառի այն հասկացողութիւնը, որ քաղաքակրթութեան մը հոգեկան, մտաւոր, արտայայտչական, ստեղծագործական եւ նման աւանդական փորձառութիւններէն գոյացած ժառանգութեան ամբողջութիւնը կը ներկայացնէ:
Իսկ «քաղաքակրթութիւն»ը՝ մարդկային ընկերութիւններու Continue reading “Հայ մշակոյթը 21-րդ դարու սեմին”
Հայկական լայն իրականութեան մէջ, մշակոյթ բառը ընդհանրապէս կը հասկցուի այլ միջավայրերու կամ հաւաքականութիւններու այդ բառին տուած սահմանումէն որոշ տարբերութեամբ: Մինչ բոլոր ընկերային գիտութիւնները եւ գիտնականները համաձայն են, որ մշակոյթ բառով պէտք է հասկնալ բարդ ամբողջութիւն մը, որ կը ներառէ գիտութիւն, Continue reading “Հայաստանը եւ հայ մշակոյթը 21-րդ դարու սեմին”
Մեզմէ իւրաքանչիւրը կեանքի իր փորձառութեան վրայ հիմնուելով, կ՚ունենայ մշակոյթի իր անձնական սահմանումը: Ուրեմն, նախքան խօսիլը 21-րդ դարուն հայ մշակոյթին սպասող խոչընդոտներու կամ հնարաւորութիւններու մասին, ուզեցի ճշդել մշակոյթ հասկացողութիւնը: Continue reading “Հայ մշակոյթը եւ իր վերապրումը այսօր”
Նիւթը այնքան լայն է ու անծայրածիր, որ հարկաւոր է սկսիլ կարգ մը տարրական սահմանումներով, ինչպէս նաեւ հաստատել ներածական յատակագիծ մը, կարելի եղածին չափ ճշգրտօրէն շրջագծելու համար յատուկ սահմանները, որոնց միջեւ պիտի կատարուի այս գրութեան մէջ առաջադրուող վերլուծական փորձը: Continue reading “Հայ մշակոյթի անկումը”