Breaking News

 

Պահ մը Հայաստանի դեսպանատան մէջ կայացած տօնակատարութենէն

ՈՒԱՇԻՆԿԹԸՆ.- Ամերիկայի Հայ Դատի յանձնախումբը եւ «Ամերիկայի Ձայն»ը կը տեղեկացնեն, թէ Միացեալ Նահանգներու պաշտպանութեան նախարարի Ռուսիոյ, Ուքրանիոյ եւ Եւրասիոյ հարցերով օգնականի տեղակալ Լօրա Քուփըր, Հայաստանի դեսպանատան մէջ մասնակցած է Հայոց բանակի կազմաւորման 27րդ տարեդարձին նուիրուած տօնակատարութեան:

Յունիս 29ին կայացած հաւաքին ընթացքին, Քուփըր պաշտպանութեան նախարարութեան անունով շնորհակալութիւն յայտնած է Հայաստանի զինուած ուժերու «անձնազոհ նուիրուածութեան համար», մեծապէս գնահատելով հայկական բանակին ներդրումը՝ միջազգային խաղաղապահ առաքելութիւններուն մէջ: Ան ընդգծած է Հայաստանի հաւատարմութիւնը՝ Աֆղանիստանի մէջ «Վճռական աջակցութիւն» խաղաղապահ առաքելութեան եւ ընդգծած, որ Հայաստան այն երկիրներէն է, որոնք, չըլլալով ՆԱԹՕի անդամ, Քոսովոյի մէջ ՆԱԹՕի ուժերու կազմէն ներս կը կատարեն խաղաղապահ առաքելութիւն:

0201PentagonՔուփըր նաեւ հպարտութեամբ խօսած է Հայաստանի բանակին եւ Քենզասի ազգային պահակազօրքի 15ամեայ համագործակցութեան մասին: Եզրափակելով ելոյթը, Քուփըր փափաք յայտնած է Հայաստան այցելելու, Հայաստանի եւ Միացեալ Նահանգներու միջեւ, պաշտպանութեան մարզէն ներս կապերը խորացնելու ուղիներ փնտռելու, ազատ եւ զարգացող Հայաստանին աջակցելու, ինչպէս նաեւ՝ միջազգային եւ համաշխարհային ապահովութեան ապահովման հարցով միասնաբար աշխատելու:

Տօնակատարութեան ընթացքին ելոյթ ունեցած է նաեւ Միացեալ Նահանգներու մօտ Հայաստանի դեսպան Վարուժան Ներսէսեան, շեշտելով, թէ Հայաստանի համար կարեւոր է ռազմական ոլորտէն ներս Միացեալ Նահանգներու հետ գործակցութիւնը, իսկ դեսպանատան ռազմական կցորդ՝ գնդապետ Արման Մկրտչեան մանրամասնութիւններ փոխանցած է խաղաղապահ առաքելութիւններուն ընթացքին եւ ընդհանրապէս պաշտպանութեան մարզէն ներս համագործակցութեան մասին։

«Առաջնորդուելով Հարաւային Կովկասում եւ ամբողջ աշխարհում խաղաղութեան պահպանման առաքելութեամբ՝ Հայաստանի իշխանութիւններն ու ժողովուրդը շարունակում են արդիականացնել մեր զինուած ուժերը: Մեր գործընկերների օգնութեամբ շարունակւում են բարեփոխումները՝ ուղղուած բարձր պատրաստականութիւն ունեցող զինուած ուժերի կառուցմանը», ըսած է դեսպան Ներսէսեան:

Իր կարգին, գնդապետ Մկրտչեան ըսած է. «Մենք հաւատում ենք, որ Միացեալ Նահանգների հովանու ներքոյ անցնող խաղաղապահ առաքելութիւնները լաւագոյն գործիքներից են՝ հակամարտութիւնները, զանգուածային բռնութիւնները կանխելու համար»:

Նշենք, որ տօնակատարութեան ներկայ եղած են նաեւ Քենզասի ազգային պահակազօրքէն պատուիրակութիւն մը, ինչպէս նաեւ մայրաքաղաք Ուաշինկթընի մէջ գործող այլ դեսպանատուներէ ռազմական կցորդներ եւ պաշտօնատարներ։

Ամերիկայի Հայ Դատի յանձնախումբի գործավար Արամ Համբարեան ողջունած է յարաբերութիւններ խորացնելու կապակցութեամբ Քուփընի արտայայտած պատրաստակամութիւնը, յոյժ կարեւոր նկատելով հայկակական բանակին արդիականացման ջանքերուն մէջ ամերիկեան աջակցութեանց ապահովումը։

PanARMENIAN – The Los Angeles Police Department has released a video showing a person hanging Turkish flags at public Armenian schools.

Detectives are seeking the public’s help identifying a suspect targeting Armenian schools with Turkish Flags, LAPD said.

On January 29, 2019, the suspect jumped the front gate and zip-tied twelve flags throughout the Holy Martyrs Armenian church/school. The suspect then fled the location. Video surveillance captured the suspect’s actions.

During the investigation, detectives learned of a similar incident at another school within the Los Angeles Police Department’s Topanga Division at AGBU Manoogian-Demirdjian School.

Both locations are Armenian churches/schools.

The suspect is described as a male who is approximately 5 feet 8 inches to 5 feet 11 inches tall. He was wearing a black mask, black hooded sweatshirt, black pants and black shoes.

ՀՅԴ դիրքաւորումը հայաստանեան քաղաքական դաշտին մէջ. «Arm Daily»-ի հարցազրոյցը ՀՅԴ Բիւրոյի անդամ Կիրոյ Մանոյեանի հետ: Մանրամասնութիւնները տեսանիւթին մէջ։

Յունուար 30-ին լրացած է Շուշիի առանձնակի գումարտակի հրամանատարի տեղակալ, Պռոշեանի կամաւորական ջոկատի փոխհրամանատար, Արցախի հերոս, Դաշնակցական Պետրոս Ղեւոնդեանի (Պետօ) ծննդեան 55-ամեակը:

Aparaj.am-ի տեղեկութիւններով՝ Քարվաճառի Եղէգնուտ Գիւղի տարածքին՝ Պետոյի զոհուելու վայրին մէջ տեղադրուած յուշարձան այցելած են Եղէգնուտի աշակերտները եւ Պետոյի մարտական ընկերները:

Նոյն օրը, Պաշտպանութեան բանակի զօրամասերէն մէկուն մէջ կայացած է հերոսին նուիրուած յուշ-ցերեկոյթ, որուն ներկայ եղած են ՀՅԴ Արցախի ԿԿ անդամներ, ԱՀ մշակոյթի, երիտասարդութեան հարցերու եւ զբօսաշրջութեան նախարար Լեռնիկ Յովհաննիսեանը, Պետոյի մարտական ու գաղափարական ընկերները, շրջակայ գիւղերու բնակիչներ, աշակերտներ, զինուորներ, ՀՅԴ ԱԵՄ-ի անդամներ:

Ձեռնարկի մասնակիցները ծաղիկներ խոնարհած են զօրամասի տարածքին տեղադրուած Պետոյի կիսանդրիին մօտ: Ցուցադրուած է Արցախի հերոսի մասին պատմող ՊԲ նկարահանած տեսաերիզը, ելոյթ ունեցած են անոր մարտընկերները, երգիչ Գէորգ Հաճեանը, ՊԲ «Ասպետ» խումբը, աշակերտներ:

Զօրամասի հրամանատարի բարոյահոգեբանական գծով տեղակալ հրամանատար Աւետիսեան, իր խօսքին մէջ նշած է, որ օրինաչափութեան պէս բան մըն է կամ ալ ազգի ճակատագիր, երբ ամէն մէկ փոթորկալից ժամանակաշրջանի մեր ժողովուրդը կը ծնի հերոսներ, որոնց կենդանութեան օրով ասքեր կը հիւսուին: Ներկայացնելով Պետոյի անցած հարուստ մարտական ուղին, ան աւելցուցած է, որ Պետոն ի սկզբանէ կոչում, ըսելիք ու ընելիք ունէր եւ հասցուցած է ընել այնչափ, որքան մենք արժանի էինք. «Պետոն հրամանատար էր, բայց հրամայել չէր գիտեր, շրջապատի վրայ կրնար ներազդել իր անձնական օրինակով: Ան գործեց դարերու պարտքն ու պատասխանատւութիւնը իր ուսերուն առնելով, ազգին իր զինուոր որդին պարգեւելու փոխարէն հզօր բանակ պարգեւեց, կորացած մէջքը շտկելու, ինքնուրոյն ապրելու յոյս ու հաւատ պարգեւեց»:

Շուշիի առանձնակի գումարտակի նախկին շտաբի պետ, պահեստազօրի փոխգնդապետ Արտաշէս Մխիթարեան նշած է, որ ամէն անգամ այցելելով զօրամաս, կը համոզուի, որ մեր զինուորները, սպաները արժանապատուօրէն կը կատարեն Պետոյի պատգամները: Պետոյի համար հող-հայրենին պաշտպանելը առաքելութիւն էր, որ ան սրբօրէն կը կատարէր: «Անոր պատգամները միշտ մեզի հետ են եւ մենք պատրաստ ենք, մարտական գործողութիւններու վերսկսման պարագային կանգնելու հայկական բանակի, հայ զինուորի կողքին` շարունակելով Պետոյի եւ միւս հազարաւոր նահատակներու կիսատ ձգած գործը»,- իր խօսքին մէջ ըսած է Արտաշէս Մխիթարեան:

Անդրադառնալով Պետոյի կերպարին ան աւելցուցած է, որ Պետոյի համար զինուորը արժէք էր, զարմանալի չէր, որ ան իր կեանքի գնով փրկեց այլ պաշտպանական շրջանի զինուոր մը. «Անոր համար հայը հայ է, զինուորը` զինուոր: Շուշիի առանձնակի գումարտակը աւելի քիչ կորուստներ ունեցած է, քան միւսները, ու ասիկա նախ եւ առաջ կը վկայէ իր զինուորի հանդէպ հրամանատարի վերաբերմունքին մասին»,- ընդգծած է Մխիթարեան:

Պետոն զոհուած է 1994 Փետրուար 14-ին՝ Քարվաճառ՝ վիրաւոր զինակիցին օգնութիւն ցոյց տալու ժամանակ: Ան, հակառակ սպառնացող ստոյգ վտանգին, չէր կրնար անտարբեր ըլլալ զինակիցներէն օգնութիւն հայցող, մարտադաշտի մէջ միայնակ մնացած մարտիկին նկատմամբ: Վարորդի փոխարէն Պետոն անվարան կը նստի շտապ օգնութեան մեքենայի ղեկին եւ միայնակ կը շտապէ՝ վայրկեան առաջ մարտադաշտէն դուրս բերելու վիրաւոր մարտիկը:

Քանի մը ակնթարթ անց՝ կը լսուի պայթիւնը եւ ականի բեկորներէն խոցուած ` Պետոն կը կնքէ իր մահկանացուն:

Փրկուած զինուորը` Արմէն Մարտիրոսեան, ձեռնարկին ներկայացած է իր որդիին` Պետրոսին հետ: 15-ամեայ պատանին ինքզինք կը նմանցնէ իր նշանաւոր անուանակիցին հետ առաջին հերթին ռազմական գործի նկատմամբ սիրով ու իրեն կրկնակի պարտաւորուած կը զգայ ապրելու ու արարելու Պետոյի երազած երկրին մէջ:

Պետոն մասնակցած է ՀՀ սահմանամերձ շրջաններու եւ ԼՂՀ ինքնապաշտպանական եւ ազատագրական մարտերուն։ Իր հրամանատարութեամբ գործող գումարտակին հետ՝ ան մասնակցած է Շահումեանի, Մարտակերտի, Մարտունիի եւ Հադրութի շրջաններու տասնեակ բնակավայրերու ազատագրման մարտերուն, Քարվաճառի թշնամական յենակէտերու ոչնչացման ռազմագործողութեան՝ բազմիցս ցուցաբերելով խիզախութիւն ու հերոսութիւն։

Պետոյին յետմահու շնորհուած է Արցախի հերոսի կոչում եւ պարգեւատրուած է «Ոսկէ արծիւ» շքանշանով, ինչպէս նաեւ ԱՀ «Մարտական խաչ առաջին աստիճան»ի շքանշանով եւ ՀՀ Արիութեան մետալով:

ԵՊՀ ռատիոֆիզիքայի բաժանմունքի ազատամարտիկ-շրջանաւարտին անունով անուանակոչուած են Պռոշեանի, Եղէգնուտի եւ Տիգրանաւանի միջնակարգ դպրոցները, իսկ 2007-ին, անոր հարազատ բաժանմունքին մէջ, բացուած է Պետրոս Ղեւոնդեան անունը կրող լսարան։

(«Հորիզոն») – Վերջերս Երեւանի մէջ Մխիթարեան Հրատարակչատան կողմէ լոյս տեսան հաստափոր երկու հատորներ նուիրուած Հայոց Ցեղասպանութեան, որոնք կ՚անդրադառնան Ամերիկեան կարեւորագոյն օրաթերթերէն բ The New York Times-ի էջերուն մէջ տեղ գտած յօդուածներու ժողովածոյին: Հատորը կը կոչուի՝ The Armenian Genocide: Prelude and Aftermath. As reported in the U.S. Press – The New York Times։

Հատորը կազմուած եւ խմբագրուած է Մխիթարեան Միաբան Հ. Վահան Ծ. Վրդ. Օհանեանի եւ աւտրիալիահայ Արա Քեթիպեանի համահեղինակութեամբ:

Այս նախագիծի իրականացման համար ներգրաւուած են հայրենաբնակ աշխատակցուհիներ (Սիրանոյշ Մինասեան, Քրիստինէ Մխիթարեան եւ Էսմարիտա Պօղոսեան), որոնք վերջին տասնամեակի ընթացքին աջակցած են հրատարակիչներուն հաւաքելով եւ որոնելով օրաթերթի կայքէջի վրայ զետեղուած յօդուածները, կատարելով նաեւ անուանացանկերու նախապատրաստական աշխատանքը:

Այս հատորներու յառաջաբանի հեղինակն է Քանատացի Քաղաքական Գիտութիւններու Դոկտ. Prof. Alan Whitehorn-ը:

Հրատարակութիւնը հովանաւորուած է շնորհիւ անհատներու եւ կազմակերպութիւններու առատաձեռն ներդրումին:

Հրատարակուած յօդուածները կ՚ընդգրկեն The New York Times օրաթերթի վերնագիրներու եւ տեղեկագիրներու ծաւալուն ընտրանի մը, որ կը վերաբերի 1890-1922 թուականներուն Հայերու վերաբերող ժամանակահատուածին:

Հեղինակները փորձած են վաւերագրական նիւթերը աւելի մատչելի դարձնել բոլորին որոնք կը փափաքին եւ կարիքն ունին ճանչնալու Հայոց ցեղասպանութեան արմատները, մահառիթ արարքներն ու մնայուն հետեւանքները:

Այսօր, երբ արդէն թեւակոխած ենք Հայոց ցեղասպանութեան 100-ամեակի շեմը, հայ ժողովուրդի կեանքին մէջ այս մութ օրերը ներկայ եւ ապագայ սերունդներուն յիշեցնելու կարեւորութիւնը աւելի անհրաժեշտ եւ պարտաւորիչ դարձած է, մասնաւորապէս երբ նկատի ունենանք վերջին 100 տարիներու թուրք կառավարութեան շարունակական ջանքերը ոչ միայն ժխտելու պատմական փաստերու իրականութիւնը, այլ նաեւ, ցաւօք, իրենց մեղքը զոհերու վիզին բարդելու:

Հրամայական է, որ ներկայ եւ ապագայ սերունդները ծանօթանան դեպքերուն, այնպէս ինչպէս որ հաղորդուած են այն ժամանակ, երբ իրադարձութիւնները իրականութեան մէջ տեղի կ՚ունենային:

Շատ յաճախ այս լուրերը կ՚օգնեն լրացնելու այն բացը կամ պարզապէս կ՚ամրապնդեն այն տեղեկութիւնները որ աւելի սովորական փաստացի աղբիւրներու մէջ կը գտնուին, ինչպէս են արխիւային նիւթերը, ներառեալ Օսմանեան կայսրութեան, Երիտթուրքերու եւ եւրոպական կարգ մը երկիրներու մօտ հաւատարմագրուած տարբեր դիւանագիտական առաքելութիւններու կողմէ ներկայացուած բազմաթիւ տեղեկագիրներ:

Կարդալով այս հարիւրաւոր լրատուութիւնները եւ ականատես վկաներու տեղեկատուութիւնները ժամանակագրական հերթականութեամբ, կարելի է յստակ տեսնել, թէ ինչպէս մանրամասնօրէն ծրագրաւորուած է ազգի մը ոչնչացումը, տեղահանումը եւ յաջորդաբար այդ արարքին ժխտումը իր հեղինակներուն կողմէ:

The New York Times թերթի երկհատոր այս հրատարակութիւնը մաս կը կազմէ յաւակնոտ նախագիծի մը, որ շնորհիւ իր գրաշարուած, խմբագրուած ձեւաչափին եւ մասնագիտական անուանացանկերուն, հնարաւոր կը դարձնէ որոնումը միջազգային մամուլի հրապարակումներու եւ ընդհանուր առմամբ Հայոց հարցի եւ մասնաւորապէս Հայոց ցեղասպանութեան վերաբերեալ վերլուծութիւններու մասին:

Այս հատորներուն մէջ բովանդակուած նիւթը կ՚ընդգրկէ զանգուածային սպանութիւններու երեք հիմնական փուլերը, 1894-1896 թուականներու Համիտեան կոտորածները, Ատանայի կոտորածը եւ «Մեծ Եղեռնը», 1915 թուականի Ցեղասպանութիւնը, եւ այդ կոտորածներու անմիջական «հետեւանքները», որ վերջնականապէս իր բարձրակէտին հասաւ Հայաստանի մէջ խորհրդային իշխանութեան ներմուծումով:

The New York Times-ի առաջին հատորը Vol. 1 – կը պարունակէ 1607 յօդուած:

Երկրորդ հատորը Vol. 2 – կը պարունակէ 1059 յօդուած:

Ընդհանուր 2666 յօդուածներ:

Հրատարակուած յօդուածները քաղուած են The New York Times-ի արխիւներէն:

Ընդհանուր նախագիծը կ՚ընդգրկէ տասը հատոր, որոնց մէջ նախատեսուած են վեց առաջատար ամերիկեան թերթերը. The New York Times, The Boston Daily Globe, The Chicago Tribune, The Christian Science Monitor, The Los Angeles Times եւ The Washington Post-ը:

Ներկայ ծրագրի պատրաստութիւնը տեւած է 12 տարի:

Կարելի չէ թերագնահատել համապարփակ եւ մանրամասն տեղեկատուութեան մը կարեւորութիւնը, որ լիովին կը միաւորէ այն ինչ որ կը հաղորդեն լրագրողները, խմբագիրները եւ ժամանակակից պետական պաշտօնեաները: Թերթերու այսպիսի կուտակային հաղորդումները պատմական հիմք կը կազմեն, որ պիտի ծառայէ դիմակայելու ժամանակակից պետութիւններու կողմէ հովանաւորուող ցեղասպանութեան ժխտման, որ կը փորձէ ապատեղեկացնել, խեղաթիւրել, եւ ժամանակի ընթացքին կասկածի տակ դնել պատմութեան մէջ տեղի ունեցածը:

«Բա­­­ցի Պոլ­­­սոյ բար­­­բա­­­­­­­ռէն եւ արեւմտա­­­հայե­­­րէնէն, հա­­­յերէ­­­նի նո­­­ւազա­­­գոյն երեք բար­­­բառներ դեռ կը խօ­­­սուին Թուրքիոյ մէջ։

Արթվի­­­նի Հո­­­փա եւ Պորչքա գա­­­ւառ­­­նե­­­­­­­րու 23 գիւ­­­ղե­­­­­­­րը եւ անոնցմէ ձու­­­լո­­­­­­­ւած ներ­­­քին սփիւռքը կը խօ­­­սի համ­­­շէ­­­­­­­ներէն։

Ան­­­տի­­­­­­­յոքի Սա­­­ման­­­տաղ գա­­­ւառի Վա­­­քըֆ­­­լը գիւ­­­ղը եւ հոն­­­կէ ձու­­­լո­­­­­­­ւած քա­­­նի մը հա­­­րիւր հո­­­գի կը խօ­­­սին Քե­սապի (Մուսա Լերան, խմբ. «Եռագոյն»ի) բար­­­բա­­­­­­­ռով։

Նո­­­ւազ ծա­­­նօթ է Չան­­­քը­­­­­­­րըյէն դէ­­­պի Ամա­­­սիա եւ Արթվին եր­­­կա­­­­­­­րող ըն­­­դարձակ տա­­­րած­­­քի մը վրայ «փո­­­շա» կամ «լոմ» կո­­­չուած քոչ­­­ւոր ժո­­­ղովուրդի բար­­­բա­­­­­­­ռը։ Այս երեք լե­­­զու­­­ներն ալ կո­­­րուստեան շե­­­մին են։ Երեքն ալ իրա­­­րու հետ հա­­­ղոր­­­դակցե­­­լու կա­­­րելիու­­­թիւն չու­­­նե­­­­­­­նալու աս­­­տի­­­­­­­ճան օտա­­­րացած են եւ բա­­­ցի սի­­­րողա­­­կան մա­­­կար­­­դա­­­­­­­կով քա­­­նի մը ու­­­սումնա­­­սիրու­­­թիւննե­­­րէ երեքն ալ չեն ստու­­­գո­­­­­­­ւած։ Մեր բա­­­րեկամ Հու­­­րի­­­­­­­յէ Շա­­­հին այս պայ­­­մաննե­­­րու տակ ձեռ­­­նարկած է հսկա­­­յական գոր­­­ծի մը։ Առան­­­ձինն կրցած է պատ­­­րաստել համ­­­շէ­­­­­­­նահա­­­յերէ­­­նի կա­­­տարեալ քե­­­րակա­­­նու­­­թիւն մը։

Արեւ­­­մուտքի մէջ ար­­­դի լե­­­զուա­­­գիտու­­­թիւնը նման բնոյ­­­թի աշ­­­խա­­­­­­­տու­­­թիւննե­­­րով ծաղ­­­կած է։ Բազ­­­մա­­­­­­­հազար լե­­­զուա­­­գէտ­­­ներ տքնա­­­ջան աշ­­­խա­­­­­­­տու­­­թիւնով ու­­­սումնա­­­սիրած են քիչ ծա­­­նօթ խումբե­­­րու լե­­­զու­­­նե­­­­­­­րը։ Եթէ ապա­­­գային Թուրքիոյ մէջ ալ լե­­­զուա­­­բանու­­­թիւն կո­­­չեալ գի­­­տու­­­թիւն մը ծաղ­­­կի, այդ գի­­­տու­­­թեան առա­­­ջին օրի­­­նակ­­­նե­­­­­­­րը եկած պի­­­տի ըլ­­­լան Հու­­­րի­­­­­­­յէ Շա­­­հինի նման­­­նե­­­­­­­րուն աշ­­­խա­­­­­­­տու­­­թիւնով»։

Սե­­­ւան Նշա­­­նեան՝ ահա այս տո­­­ղերով կը բնու­­­թագրէ եւ կ՚ող­­­ջունէ նո­­­րատիպ այն աշ­­­խա­­­­­­­տու­­­թիւնը, որ ձօ­­­նուած է համ­­­շէ­­­­­­­նահա­­­յերէ­­­նի քե­­­րակա­­­նու­­­թեան եւ հա­­­զիւ վեր­­­ջերս մուտք գոր­­­ծած գրա­­­խանութնե­­­րու մէջ։

Հու­­­րի­­­­­­­յէ Շա­­­հին իբ­­­րեւ ման­­­կա­­­­­­­վարժ եր­­­կար ու տքնա­­­ջան աշ­­­խա­­­­­­­տան­­­քով յա­­­ջողած է գլուխ հա­­­նել այս ու­­­սումնա­­­սիրու­­­թիւնը, որ իր տե­­­սակին մէջ եզա­­­կի է։ Նախ եւ առաջ այդ լե­­­զուն օգ­­­տա­­­­­­­գոր­­­ծող համ­­­շէնցի­­­ներ բա­­­ւական եր­­­կար վա­­­րանած էին իրենց արտնի լե­­­զուին ար­­­ժէք մը ներ­­­կա­­­­­­­յաց­­­նե­­­­­­­լու խնդրին մէջ։ Այդ է պատ­­­ճա­­­­­­­ռը, որ ժա­­­մանա­­­կի հո­­­լովոյ­­­թով նո­­­ւազած էր լե­­­զուի գոր­­­ծա­­­­­­­ծու­­­թիւնը եւ նոր սե­­­րունդնե­­­րը ընդհան­­­րա­­­­­­­պէս հե­­­ռացած էին իրենց մայ­­­րե­­­­­­­նիէն։ Միւս կող­­­մէ սա­­­կայն գրա­­­կան գետ­­­նի վրայ լե­­­զուն վեր­­­ջերս կ՚ար­­­ժա­­­­­­­նանար որոշ ու­­­շադրու­­­թեան։ Այդ է պատ­­­ճա­­­­­­­ռը, որ «Արաս» հրա­­­տարակ­­­չա­­­­­­­տու­­­նը հրա­­­տարա­­­կած էր Մա­­­հիր Էօզ­­­քա­­­­­­­նի «Համ­­­շէ­­­­­­­նի հե­­­քեաթ­­­ներ»ը, իր բնա­­­գիրով եւ հա­­­յերէն տար­­­բե­­­­­­­րակով։

Միաժա­­­մանակ կը հրա­­­տարա­­­կուի «Կոր» պար­­­բե­­­­­­­րակա­­­նը, որ իր կար­­­գին կը փոր­­­ձէ ընդլայ­­­նել Համ­­­շէ­­­­­­­նի բար­­­բա­­­­­­­ռի գո­­­յատե­­­ւու­­­մը։ Բո­­­լոր այս յատ­­­կութիւննե­­­րով ող­­­ջունե­­­լի գործ մըն է, որ լոյս աշ­­­խարհ կու գայ շնոր­­­հիւ Հու­­­րի­­­­­­­յէ Շա­­­հինի։

«Ակօս»

The entire project involves a planned ten books that sytematically document the accounts from six leading American newspapers: The New York Times, The Boston Daily Globe, The Chicago Tribune, The Christian Scince monitor, The Los Angeles Times and The Washington Post.

Now that we have reached the 100th anniversary threshold of the Armenian Genocide, the importance of reminding the present and future generations of those dark days in the life of the Armenian nation has become somewhat more pressing, in particular in view of the persistent efforts by successive Turkish governments in the past 100 years not only to deny the reality of the historical facts, but also, sadly, to place the blame on the victims themselves.

The international team involved in this pro­ject have searched years of newspapers, collated the articles, and published these new important volumes in this two-volume set The Armenian Genocide: Prelude and Aftermath. They include an exten­sive selection of the newspaper ac­counts and headlines from the New York Times that relate to Arme­nians covering the period from 1890 to 1922. In so doing, the compil­ers Ara Ketibian and Father Vahan Ohanian have made the docu­men­tary materials more rea­dily available to all who wish and need to learn about the roots, deadly deeds and enduring consequences of the Armenian Massa­cres and Genocide.

Ara Ketibian and Father Vahan Ohanian

It is imperative that present and future generations are acquainted with the facts as they were reported at the time when the events were actually taking place (“real time”).

Very often, these news reports assist in filling in the gaps or simply to reinforce the in­formation contained in more conventional evidentiary sources, such as archived mate­rials, including the numerous reports filed by the various diplomatic missions accred­ited to the Ottoman Empire, as well as those accredited to the Young Turk regime and various other European countries.

By reading through these hundreds of news reports and eye-witness accounts in chrono­logical sequence, one can clearly see how the annihilation of a nation was meticulously planned, exe­cuted and later denied by its perpetrators.

The present publication of the New York Times in two volumes is part of an ambitious project, which involves the pub­lication, in searchable, annotated and edited format, of key international press reports and analyses concerning the Armenian Question in general and the Armenian Genocide in particu­lar.

The material included in these volumes covers the three main periods of mass killings, i.e. the Hamidian massacres from 1894 to 1896, the Adana massacre and the “Metz Yeghern”, the Geno­cide of 1915, and the immediate “aftermath” of these massacres, culminating ulti­mately in the introduction of Soviet rule in Armenia.

The approach adopted in these volumes differs in many respects from previous at­tempts by others, as the material presented here has been converted into text form, has been annotated and is accompanied by an extensive index of names and locations.

The international team involved in this project have searched years of newspapers, collated the articles, and published these new important volumes in this two-volume set The Armenian Genocide: Prelude and Aftermath. They include an extensive selection of the newspaper accounts and headlines from the New York Times that relate to Armenians covering the period from 1890 to 1922. In so doing, the compilers Ara Ketibian and Father Vahan Ohanian have made the documentary materials more readily available to all who wish and need to learn about the roots, deadly deeds and enduring consequences of the Armenian Massacres and Genocide.

The New York Times articles, numbering NYT Vol. 1 – 1607 articles, NYT Vol. 2 – 1059 articles, Total 2666 articles, have been extracted from the archives of The New York Times.

The entire project involves a planned ten books that sytematically document the accounts from six leading American newspapers: The New York Times, The Boston Daily Globe, The Chicago Tribune, The Christian Scince monitor, The Los Angeles Times and The Washington Post.

The project has taken the compilers some 12 years to complete.

One cannot underestimate the importance of a comprehensive and detailed account that fully brings together what contemporary reporters, editors, aid workers, and foreign government officials documented. Such cumulative newspaper accounts form a historic base from which to confront contemporary state-sponsored genocide denial that seeks to misinform, distort, and, with the passage of time, cast doubt about what happened in history.

(Armradio) – Lithuanian-Armenian opera diva Asmik Grigorian has been nominated for the prestigious International Opera Awards in the Best singer category.

Born in 1981 in Vilnius, Asmik Grigorian is the daughter of Armenian tenor Gegham Grigoryan and Lithuanian soprano Irena Milkevičiūtė

She studied music at the Lithuanian Academy of Music and Theatre graduating with a master’s degree in 2006. Grigorian debuted in Lithuania, later performing at the Latvian National Opera and the Mariinsky Theater.

She is the recipient of the highest Lithuanian theatre award, the Golden Stage Cross twice, in 2005 and 2010.

Since 2011, Grigorian has performed in various opera houses on the international stage.

In May 2016, Grigorian was honored at the International Opera Awards in London as the Best Newcomer (“Young Female Singer”).

Gomidas (left) Hovhannes Tumanian

The 39th Session of the UNESCO General Conference held in Paris, France has decided to include the 150th anniversaries of Gomitas and Hovhannes Tumanian in the UNESCO Calendar of anniversaries of eminent personalities and important events of 2018-2019.

The proposals on “The 150th anniversary of the birth of Soghomon Soghomonian, known as Gomitas Vardapet (1869-1935), composer, ethnomusicologist, researcher and singer” submitted by Armenia with the support of France and Germany, and “The 150th anniversary of the birth of Hovhannes Tumanian (1869-1923), poet, writer, translator” submitted by Armenia with the support of Georgia and Russia have been approved by the organization.

It should be noted that since 1998, 23 anniversaries submitted by the Republic of Armenia have been included in the UNESCO Calendar of anniversaries of eminent personalities and important events.

Two anniversaries submitted by the Republic of Armenia were included in the Calendar for the 2016-2017: “The 350th anniversary of the first printed Bible in Armenian by Voskan Yerevantsi,” and “The 200th anniversary of the birth of Ivan Aivazovsky (1817-1900).”

The Day of the Endangered Lawyer is commemorated each year, on January 24th, by the international community of human rights advocates. Established in 2010, the Day calls attention to the plight of lawyers and human rights defenders around the world who, as a result of the discharge of their legitimate professional duties to protect the rights of others, are harassed, intimidated, tortured, persecuted, exiled or even killed.

Each year, the Day highlights the difficult situations experienced by lawyers and human rights defenders in a single country. The country of focus for 2019 is Turkey.

According to the European Association of Lawyers for Democracy & World Human Rights, many journalists, academics, judges, prosecutors, human rights activists and lawyers were arrested between 2016 and 2018, while Turkey was ruled under a state of emergency. Although the state of the emergency was lifted in July 2018, political trials against lawyers continue.

A report of the United Nations’ Office of the High Commissioner on Human Rights released in 2018 documents that approximately 570 lawyers have been arrested, 1,480 have faced some form of prosecution and 79 have been sentenced to long-term imprisonment.

The Joint Submission to the Special Rapporteur on the Independence of Judges and Lawyers, 2018reports on the systemic attacks by the Turkish government against judges, prosecutors, lawyers and other legal professionals. The Joint Submission also reports on the government’s interference with the independence of the bar and bench by exercising undue influence over the legal profession.

To learn more about the challenges faced by lawyers in Turkey, please visit:

https://defendlawyers.files.wordpress.com/2019/01/basic-report_turkey2019.pdf and

http://www.lrwc.org/ws/wp-content/uploads/2018/07/Turkey-LRWC-written-statement-23-May-2018-LRWC-logo.pdf

The Law Society joins with the international human rights community to acknowledge and denounce the treatment of lawyers in Turkey. The Law Society calls on authorities to respect human rights and fundamental freedoms in accordance with international human rights standards and international instruments. Additionally, the Law Society urges authorities to ensure that all lawyers in Turkey can carry out their professional duties and activities without fear of reprisals, physical violence or other human rights violations.

The Law Society is committed to maintaining and advancing access to justice and the rule of law. Through its Human Rights Monitoring Group, the Law Society has intervened in over 220 cases in more than 55 countries around the world, including a number of cases involving judges, lawyers and human rights defenders in Turkey.

Members of the Human Rights Monitoring Group are benchers who are appointed by Convocation to monitor human rights violations that target members of the legal professions and the judiciary, in Canada and abroad. The Human Rights Monitoring Group works with credible human rights organizations like Human Rights WatchLawyers’ Rights WatchAmnesty International and Canadian Lawyers for International Human Rights to intervene on matters that require a response from the Law Society.

The Law Society biennially hosts an event to commemorate the Day of the Endangered Lawyer, and the next presentation will take place in January 2020.

Երեքշաբթի, 29 Յունուար 2019-ին, ՀՅԴ Եւրոպայի Հայ Դատի յանձնախումբի նախագահ Գասպար Կարապետեան եւ գրասենեակի գործադիր տնօրէն Հեղինէ Էվինեան աշխատանքային հանդիպում մը ունեցան Հայաստանի Հանրապետութեան Ազգային ժողովի «Եւրոնեսթ»-ի պատուիրակութեան անդամներուն եւ պատուիրակութեան նախագահ Մխիթար Հայրապետեանին հետ, Պրիւքսելի մէջ Հայաստանի Հանրապետութեան դեսպանատան մէջ:

Հանդիպումի ընթացքին Հեղինէ Էվինեանը վերահաստատեց գրասենեակին պատրաստակամութիւնը լիովին օժանդակելու Հայաստանի խորհրդարանական պատուիրակութիւններուն, որոնք կը գործուղուին Պրիւքսել կամ Սթրազպուրկ, մասնաւորապէս «Եւրոնեսթ» խորհրդարանական վեհաժողովին գալիք պատուիրակութիւններուն:

Առաւօտեան Պրիւքսել հասած հայաստանեան պատուիրակութիւնը մասնակցեցաւ Եւրոպական Միութեան Արեւելեան գործընկերութեան «Եւրոնեսթ» խորհրդարանական վեհաժողովին` Եւրոպական խորհրդարանին մէջ:

Ամփոփելով հանդիպումը` Գասպար Կարապետեան ըսաւ. «Եւրոպական խորհրդարանի անդամներէն զատ, «Եւրոնեսթ»-ին մէջ ներկայացուած են Արեւելեան գործընկերութեան դրացի երկիրներու (Մոլտովա, Ուքրանիա, Վրաստան, Հայաստան եւ Ատրպէյճան) խորհրդարաններու անդամները: Բնականաբար, իւրաքանչիւր երկրի պատուիրակութիւն կը փորձէ բանաձեւերը տանիլ հոն, ուր կը նպաստէ իր երկրի քաղաքականութեան: Հայանպաստ բանաձեւեր ստանալու համար շատ կարեւոր է ապահովել յատկապէս Եւրոպական խորհրդարանի անդամներուն աջակցութիւնը: «Եւրոնեսթ»-ի  հիմնադրման առաջին իսկ օրէն աշխուժ ներկայութիւն ըլլալով` Հայ դատի գրասենեակը յատկանշուած է օժանդակութիւն եւ աջակցութիւն բերելով այս գործին: Պատուիրակութեան նոր նշանակուած նախագահ պարոն Հայրապետեանը շնորհաւորելէ ետք, անոր հետ հանդիպման ընթացքին համաձայնեցանք, որ պէտք է պահել Հայաստանի Հանրապետութեան Ազգային ժողով-ՀՅԴ Հայ Դատի գրասենեակ արդիւնաւէտ փոխադարձ գործակցութեան բարձր մակարդակը, որ կը բխի միայն մեր ժողովուրդի եւ պետութեան շահերէն»:

ՀՅԴ ԵՒՐՈՊԱՅԻ ՀԱՅ ԴԱՏԻ ՅԱՆՁՆԱԽՈՒՄԲԻ ԳՐԱՍԵՆԵԱԿ

Ատրպէյճանի նախագահ Իլհամ Ալիեւի հետ հանդիպումները բանակցութիւններ չեն, անոնք ոչ պաշտօնական շփումներ են, որոնց ընթացքին ուղղակի տեղի կ՝ունենայ մտքերու փոխանակում։ Ըստ Armenpress.am-ի՝ այս մասին, Յունուար 30-ին, լրագրողներու հետ ունեցած ճեպազրոյցի մը ընթացքին՝ ըսած է ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինեան:

Լրագրողի այն հարցադրման, թէ վերջերս սկսած է շրջանառուիլ այսպէս կոչուած «տարածքներ խաղաղութեան դիմաց» թեզը, ՀՀ վարչապետը պատասխանած է.

«Մենք ընդհանրապէս չենք կրնար նոյնիսկ քննարկել «տարածքներ խաղաղութեան դիմաց» բանաձեւը»:

Փաշինեան նկատած է, որ ներկայ կառավարութիւնը ԼՂ կարգաւորման հարցով կը վարէ քաղաքականութիւն, որ նախապէս ոչ մէկ կառավարութիւն վարած է:

«Որեւէ զուգահեռ տանիլը եւ նախապէս վարած քաղաքականութեան հետ ընդհանրութիւն գտնելու փորձերը կատարեալ մոլորութիւն են»,- վստահեցուցած է Փաշինեան:

Անդրադառնալով հարցին, թէ արդեօք ԵԱՀԿ Մինսկի խումբի համանախագահող երկիրներու կողմէն բանակցութիւնները վերսկսելու ու նոր թափ հաղորդելու նախաձեռնութիւն կա՞յ, Փաշինեան ըսած է,- «Այս հարցը կը գտնուի արտաքին գործոց նախարարներու քննարկման օրակարգին վրայ»:

Ըստ թրքական «Հիւրրիէթ» օրաթերթին՝ Թուրքիոյ գանձագողերը սկսած են հրատարակել իրենց ամսագիրը «Define» («Գանձ»), որու էջերուն մէջ կը տրուի Հայերէ ու Յոյներէ մնացած ոսկիներու ու թանկարժէք իրերու թաքստոցներու վայրերուն մասին մանրակրկիտ տեղեկութիւններ, զանոնք ճիշդ փնտռելու եւ գտնելու «գործիքակազմերով» (mécanismes):

Կը նշուի, որ 25 լիրա արժող ամսագիրը արդէն վաճառքի հանուած է առցանց: Գնորդներուն կ՚առաջարկուի նաեւ առաքում, իսկ գովազդին մէջ կը նշուի, որ ամսագիրը պատրաստուած է «այս գործին մեծ սիրահարներուն կողմէ»:

Նման նախագիծի անարգել տարածումը խստօրէն քննադատած են Թուրքիոյ հնագէտներու միութեան անդամները: Միութեան նախագահ Սոներ Աթէշօղուլլարը կը նշէ, որ ամսագիրը կը նպաստէ երկրի օրէնքով արգիլուած պեղումներու դէպքերու տարածման:

“Ցաւօք, մեր օրէնքներուն մէջ առկայ թերութիւնները պատճառ կը դառնան երկրի մշակութային ժառանգութեան ոչնչացման։ Նախապէս միութիւն հիմնած գանձագողերը հիմա ալ ամսագիր կը հրատարակեն, մենք իսկապէս զարմացած ենք”, ըսած է ան:

Նշենք, որ Թուրքիոյ մէջ գանձագողերու գործողութիւններուն պատճառով ամէն տարի կը քանդուին բազմաթիւ եկեղեցիներ, պատմական բազմաթիւ յուշարձաններ ու նոյնիսկ հին գերեզմանատուներ:

 

By Lilit Markosian

The Armenian Weekly

In an unimpressive building located just behind a semi-abandoned Soviet-era theme park, programmers are building a decentralized internet for Armenia. Led by Vahagn Poghosyan, a prolific Armenian startup founder, and Enno Wein, a German expat who has worked in the tech industry for several decades, Leviathan seeks no profit. The scrappy startup is driven purely by a desire to reclaim cyberspace for individuals.

When the world wide web was first conceived, its developers envisioned a network directly connecting personal computers to each other. This nebulous system would embody democratic values and guarantee universal access to knowledge, bridging communities around the globe.

The internet of the nineties mostly adhered to this egalitarian outline. Then, as more people began to access and expand the web, middlemen entered the picture. Corporations like Google introduced search engines to direct what information users access. Others, like Amazon, set up server farms to control how data is routed and stored. Social media commodified user experience and information. All this added up to an increasingly monitored, authoritarian and manipulative internet that obstructs rather than encourages direct communication.

Even though corporate interests have stymied a system meant to bolster democracy, startups like Leviathan prove that industry outsiders are evolving alongside tech giants to revitalize the internet’s spirit of freedom.

By changing the way information is managed and stored online, Leviathan’s founders believe they can shift power dynamics, not only online but in the real world. According to Wein, a decentralized internet would enable equal societies and small-scale local economies to flourish. “At the end of the day, if we want to have a future at all, we need to recognize that we should work together instead of against one another,” he says, “decentralization is key to that.”

A basic understanding of the internet will help explain Leviathan’s software. Put very simply, the web is a network of computers that talk to each other. Think of this network as having three tiers. Though the internet feels abstract, its bottom-most layer is physical; endless wires stretch through cities, over plains and valleys and under oceans. A computer accessing the web connects to this wired grid, either directly or via a wireless network.

The internet’s second tier is a protocol layer — essentially instructional computer language — that tells machines plugged into the web how to communicate. The third tier comes into play because the information being sent back and forth needs to be saved and organized. This layer is comprised of servers, giant computers that store data, and browsers, internet navigators. The web’s top-most tier also includes applications like social media.

Leviathan is rethinking the internet’s second and third tiers. On the one hand, its data storage system distributes information across thousands of personal computers, forming a decentralized cloud where user data can only be accessed by participants with special cryptokeys. On the other hand, Leviathan’s browser allows direct peer-to-peer communication and keeps companies like Google from pushing paying clients’ websites onto users.

As of now, Leviathan’s technology has no launch date partly because Poghosyan and Wein refuse to engage any marketing campaign that clashes with their grassroots philosophy. Instead, they hope people will learn about Leviathan spontaneously and sign up out of a desire for a freer web.

Leviathan is not the only startup working on a decentralized digital platform; U.S.-based Blockstack is one prominent competitor. However, the venture is unique in that it has no profit-model or funding rounds. “Because it’s open source technology there is no way to make money from it,” explains Poghosyan. “This is important because we are trying to build horizontal networking rather than top-down control.”

For the past five years, Leviathan has been funded by its parent company Instigate Design, a tech consulting firm launched by Poghosyan and Wein in 2005. The founders keep investing significant resources into Leviathan, seemingly purely on the basis of tech idealism. The project is optimistic, considering the challenges. Manpower is one. A team of five can hardly cope with the scope of a new internet. Another issue is critical mass. A decentralized web where data is stored among a host of personal computers needs myriad users to function. “It’s difficult to get many people to adopt and buy into something like that,” admits Wein. Leviathan will struggle to draw users away from mainstream platforms such as Facebook and YouTube.

That said, Leviathan has one unique advantage: its location. Armenia is a prime candidate for a decentralized internet because cybersecurity is a major national concern. Since 1988, the country has been locked in a conflict with neighboring Azerbaijan. With few allies and resources to its advantage, a homogeneous and nervous population of less than three million might be convinced to adopt a decentralized system. Reformation is more than plausible in Armenia. Just last year, heads turned around the world when peaceful protests ousted a corrupt government that had been in control for decades.

It seems unlikely that Leviathan, a stealth project developing in a warring post-Soviet country, could stand up to global corporate interests and giants like Google and Amazon. Then again, tech is known for unexpected successes and Armenia for its dissident climate. In this industry and place, there’s no telling how the tide may turn.

PanARMENIAN – Armenian Defense Minister David Tonoyan on Tuesday, January 29 met a delegation representing Russia’s Kalashnikov Concern, led by CEO Andrei Baryshnikov.

At the meeting in Yerevan, Tonoyan prioritized the cooperation between Armenia and the Russian company, expressing readiness to support every project aimed at contributing to the launch of joint production of military products in the country.

Baryshnikov, in turn, unveiled the projects carried out with Armenian partners as part of cooperation in CSTO.

In particular, he said, Royalsys Engineering and Kalashnikov Concern have agreed on the joint production of the latest models of AK-12 and AK-15 assault rifles in Armenia.

Armenia will purchase about 50 new AK-12 assault rifles from the Kalashnikov Concern, general director of the Concern Vladimir Dmitriev said earlier in an interview with Kommersant.

 

ԵՐԵՒԱՆ, «Երկիր».- Արամ Մանուկեանի մահուան 100րդ տարելիցը հոգու կանչով նրա շիրիմի մօտ էր բերել ոչ միայն ՀՅԴ անդամների, այլեւ պետական անուանի գործչի յիշատակը գնահատող բազմաթիւ հայորդիների:  Նրանք եւ մեր ժողովուրդը աւելի քան մէկ դար է, ինչ դասեր են քաղում Արամ Մանուկեան պետական գործչի եւ պարզապէս օրինակելի ու հայրենասէր մարդու ապրած կեանքից:

Դաշնակցական հրապարակագիր Վաչէ Բրուտեանն իր խօսքում յատկապէս կարեւորեց Արամ Մանուկեանի մարդկային, գաղափարական եւ պետականաշինութեան արժանիքները: Նրա կարծիքով՝ Արամն աճել էր գաղափարական աշխարհի այն մեծ ձուլարանում, որը ստեղծուել էր Դաշնակցութեան կողմից: Նա առաջիններից էր մեզանում, որ գործնականօրէն ցոյց տուեց, թէ ինչ են նշանակում համաժողովրդական բանակ ասուածը, ազգ-բանակ համագործակցութիւնը եւ պետականութեան արժէքը մասնաւորապէս հայ ժողովրդի համար:

«Մենք նշեցինք Հայոց բանակի 27ամեակը, իսկ այսօր՝ Արամ Մանուկեանի մահուան 100րդ տարելիցը: Կարծես տարօրինակ զուգադիպութեամբ է այդպէս ստացուել, որ թւում է, թէ նա մեկնել է այս աշխարհից՝ իր հիմնական գործը կատարած: Առաջին հանրապետութեան եւ պետական բանակի հիմնադրման մէջ նա ստանձնել էր կենտրոնական գործառոյթ: Նա նաեւ այն գաղափարական կուսակցութեան ու դաշտի ներկայացուցիչն էր, որն առաջադրում էր ազատագրել հայ մարդուն բռնութիւններից, հայութեանը ցանկանում էր համախմբել իր հայրենի հողի վրայ՝ նրան օժտելով պետականութեամբ, որովհետեւ միայն անկախ պետականութիւնն է կարող երաշխաւորել ժողովրդի ապահով եւ բարգաւաճ ապագան», ասաց Բրուտեանը:

ՀՅԴ Երեւանի քաղաքային կոմիտէի ներկայացուցիչ, պատմական գիտութիւնների դոկտոր  Խաչատուր Ստեփանեանն այսօրուայ սերնդի համար հայրենանուէր գործունէութեան լաւագոյն օրինակ է համարում Արամ Մանուկեանի կեանքը, մի անհատի, որը պատկանում է ոչ միայն ՀՅԴ կուսակցութեանը՝ իր հայեացքներով եւ գաղափարներով, այլեւ ողջ հայութեանը՝ Հայաստանում եւ Սփիւռքում:  «Դա վերաբերում է մեծ հայի ապրած իւրաքանչիւր օրուան եւ անգամ մահուանը, երբ նա, անտեսելով վարակուել այն ժամանակ անբուժելի հիւանդութեամբ, չէր զլանում լինել սիրելի ժողովրդի կողքին, իսկ վարակուելուց  յետոյ այդպէս էլ չմեկնեց արտերկրում բուժուելու՝ իրեն վեր չդասելով տիֆից ամէն վայրկեան մահացողներից, որոնք հնարաւորութիւն չունէին բուժուելու», ասաց նա:

Ըստ պատմաբանի՝ բոլորովին պատահական չէր այն հանգամանքը, որ հայ ժողովուրդը, գնահատելով սեփական զաւակի արժանիքները, նրան տուել էր Հայաստանի Առաջին Հանրապետութեան հիմնադրի պատուաւոր կոչումը՝ անգամ աստուածացնելով նրան, ով ապրեց ժողովրդի կողքին՝ կիսելով նրան բաժին ընկած դժուարութիւնները, կարիքները, ինչպէս նաեւ յաղթանակի բերկրանքն ու ուրախութիւնը:

0130arammanoukian4

Par Viken Aprahamian

Le Devoir

Photo: Fred Tanneau Agence France-Presse «Il y a une réelle dissonance entre ce pour quoi les citoyens croient avoir voté comme politique et ce que les élus décident en leur nom», écrit l’auteur.

Devant l’ampleur des mouvements de contestation dans les pays occidentaux de cette dernière décennie et la montée des extrémismes tous azimuts — de droite, de gauche, de religion, de mode de vie —, le discours centriste traditionnel semble être en perte totale de voix et ne se contente que de mea-culpa de plus en plus dramatiques sur la voie publique : des multiples excuses que Justin Trudeau a proférées depuis son arrivée au pouvoir aux récentes sorties d’Emmanuel Macron face aux gilets jaunes, les actualités occidentales en regorgent.

Dans l’ère où l’effondrement de l’URSS devrait en théorie déboucher sur le triomphe total des démocraties, ce qu’on constate n’est malheureusement que leur implosion. Les beaux discours sur les vertus de la démocratie, les essais de plus en plus infructueux de répandre le modèle démocratique occidental n’ont en fin de compte qu’abouti à l’effondrement du peu qu’il y avait comme structures étatiques et à leur remplacement par le chaos : l’Irak, la Libye, le Congo n’en sont que les exemples les plus flagrants.

La crise actuelle en France — et celles un peu mieux gérées ailleurs en Occident — fait paraître au grand jour le fait que la démocratie n’est pas en panne seulement dans les pays sous-développés, mais aussi dans les pays développés occidentaux, ceux qui se targuaient de servir de guide et modèle et, surtout, d’imposer leur modèle à tous.

Il y a une réelle dissonance entre ce pour quoi les citoyens croient avoir voté comme politique et ce que les élus — les représentants de la volonté du peuple — décident en leur nom.

Comprendre les enjeux

Si la démocratie, directe ou indirecte, est le gouvernement du peuple, il faut que le peuple, qui est appelé à voter sur les décisions à prendre ou, du moins, à choisir des représentants qui vont prendre ces décisions en son nom, comprenne les enjeux en lice pour qu’il puisse prendre une décision éclairée lors de son vote. Rajoutez à cela les différents « experts » et autres militants de tout acabit qui accaparent les débats, et le pauvre citoyen moyen ne sait plus à quel saint se vouer.

Déjà surchargé par les exigences de la vie, le citoyen est appelé à se prononcer sur les questions complexes, dont les politiques internes, externes, économiques, sociales, culturelles de son gouvernement. Il n’a qu’une occasion à le faire au milieu du tintamarre de plusieurs équipes où toute discussion se résume à une récitation répétitive de slogans à deux lignes.

En plus, une grande partie de ces déclarations ne sont que des conclusions tirées de sondages, dont se servent des « stratèges » pour déterminer un programme électoral qui serait le plus « vendable » pour l’électorat en question, qu’importe la réalité.

Le pauvre électeur se résigne alors à voter non pas sur le fond, qu’il ne comprend pas, mais sur la forme. Et nos élections démocratiques dégénèrent en des concours de beauté entre les candidats.

Une fois que l’électeur a voté, les élus ont les mains libres. Ces mêmes « stratèges » sont toujours prêts à des exercices magistraux de sophisme pour lui expliquer que la décision que « ses » élus ont prise est exactement ce pour quoi il a voté, comme le pipeline que le premier ministre Justin Trudeau s’est payé avec l’argent des contribuables !

Et l’on s’étonne que les électeurs se sentent bernés, qu’ils se sentent dupés, qu’ils se sentent carrément volés et, dans un élan de rage impuissante, prennent les rues d’assaut ? On craint la montée des populismes ? Il est trop tard pour craindre, les populismes sont là depuis déjà longtemps, dans les années 1920. Si l’histoire doit nous servir d’exemple, rappelons-nous le désastre qu’a été l’aboutissement de la montée précédente.

Le plus éclairé possible

Que faire alors ? Y aurait-il une issue, ou doit-on se contenter de répéter la boutade de Churchill sur la démocratie — « Il a été dit que la démocratie est la pire forme de gouvernement, à l’exception de toutes les autres qui ont été essayées » — et de hausser les épaules en signe d’impuissance ? Ou faire comme Macron, lancer des « débats » sur tout sauf l’essentiel, en espérant noyer le poisson ?

Une question fondamentale se pose donc aujourd’hui dans le monde démocratique : comment s’assurer que le vote du citoyen soit le plus éclairé possible, afin d’éviter la récurrence de ces lendemains de veille qui semblent être la norme après chaque élection. Comment faire pour responsabiliser davantage l’élu et l’électeur à la fois ?

L’élection démocratique s’apparente à un contrat entre l’élu et l’électeur, que l’électeur signe par son vote. Il faut s’assurer que l’électeur ait bien compris le contrat. Il faut aussi s’assurer que l’électeur ne vote pas sur des questions qu’il ne saisit pas, car c’est là qu’il va se sentir frustré, berné, trompé et que sa patience va finir par déborder.

Ce ne sont pas les « débats » de Macron ou les assemblées publiques de Trudeau qui vont résoudre ce problème. Il faudrait plutôt repenser la machine démocratique dans son ensemble.

Welcome

...