Հորիզոն շաբաթաթերթի գրական յաւելուածը
Սկիզբը՝ նախորդ թիւով
Երկրորդ պատերազմը կանխող գաղթականութիւնը աւրած էր սակայն շատ բան, խորտակած, տակն ու վրայ ըրած։ Գալուստին համար փոխուած էր մարդոց հոգին, հին արեւը չկար, կրակոտ տրամադրութիւններ չկային, կար դրամի սէր, անիրաւութիւն, բամբասանք։ Իջած էին մարդիկ բարձր բաներէ, հասած էին ցած Continue reading “ՋՈՐԵՊԱՆ ԳԱԼՈՒՍՏԸ (Դ.)”
Ճարահատ կացութեան մատնուած, Գալուստ ուզեց գրել Կաթողիկոսին, պատմել անոր իր ցաւին եւ արժանապատուութեան մասին։ Ի՜նչ լաւ կ՚ըլլայ, երանի սկիզբի օրերէն մտածէր ատիկա։ Կաթողիկոսը կը կարդայ իր գրել տուած նամակը, սիրտը կը լեցուի, կը բարկանայ անշուշտ այդքան անարդարութեւան դէմ, կ՚առնէ փետուրը Continue reading “ՋՈՐԵՊԱՆ ԳԱԼՈՒՍՏԸ (Գ.)”
Ուզեց Գալուստ բարձր տուն։
Նոր կառուցուող գիւղին տնաբաշխութեան օրէնքը կարճ ու կտրուկ յօդուածներ ունէր սակայն, շատ յստակ, պարզ ու մեկին տրամադրութիւններ։ Վճիտ էր ամեն ինչ: Որով՝ չեղաւ Գալուստին ուզած տունը, կամ գոնէ նման տուն մը։ Էրիկ կնիկ մըն էին միայն, երկու ծերեր, հետեւաբար տնաբաշխութեան օրէնքը կը տրամադրէր նմաններուն ծայրամասի ցած վայրի վրայ տուն մը: Առաջարկուեցաւ Continue reading “ՋՈՐԵՊԱՆ ԳԱԼՈՒՍՏԸ (Բ.)”
— Բարձր տեղ տուն մը։
Այս եղաւ իր վերջին խօսքը։ Ալ չխօսեցաւ բնաւ։ Մինչեւ մահ: Լքեց Գալուստ մարդկային տրամաբանական կենցաղակերպը եւ ըրաւ իրը ամեն ինչ՝ որ արտասովոր կըլլայ միշտ եւ կարծես յիմարական, որ անբնական կը թուի շարունակ եւ կեանքի ընթացիկ իմաստներու հետ Continue reading “ՋՈՐԵՊԱՆ ԳԱԼՈՒՍՏԸ”