ՋՈՐԵՊԱՆ ԳԱԼՈՒՍՏԸ (Բ.)

Եդուարդ Պոյաճեան

Ուզեց Գալուստ բարձր տուն։
Նոր կառուցուող գիւղին տնաբաշխութեան օրէնքը կարճ ու կտրուկ յօդուածներ ունէր սակայն, շատ յստակ, պարզ ու մեկին տրամադրութիւններ։ Վճիտ էր ամեն ինչ: Որով՝ չեղաւ Գալուստին ուզած տունը, կամ գոնէ նման տուն մը։ Էրիկ կնիկ մըն էին միայն, երկու ծերեր, հետեւաբար տնաբաշխութեան օրէնքը կը տրամադրէր նմաններուն ծայրամասի ցած վայրի վրայ տուն մը: Առաջարկուեցաւ Continue reading “ՋՈՐԵՊԱՆ ԳԱԼՈՒՍՏԸ (Բ.)”

ՋՈՐԵՊԱՆ ԳԱԼՈՒՍՏԸ

Եդուարդ Պոյաճեան

— Բարձր տեղ տուն մը։
Այս եղաւ իր վերջին խօսքը։ Ալ չխօսեցաւ բնաւ։ Մինչեւ մահ: Լքեց Գալուստ մարդկային տրամաբանական կենցաղակերպը եւ ըրաւ իրը ամեն ինչ՝ որ արտասովոր կըլլայ միշտ եւ կարծես յիմարական, որ անբնական կը թուի շարունակ եւ կեանքի ընթացիկ իմաստներու հետ Continue reading “ՋՈՐԵՊԱՆ ԳԱԼՈՒՍՏԸ”