Հորիզոն շաբաթաթերթի գրական յաւելուածը
Կը յիշէ՞ք Հովիկը, մեր Քարէն Եփփէ Ազգ. Ճեմարանի Հովիկը, որ անունը Հ-ով կը գրէր, չեմ հասկցած ինչու. Յովիկը Յ-ով մեզի համար յստակօրէն Յովհաննէս կ’ըսէր: Յովհաննէ՞ս… բայց Յովհաննէսը այնքա՜ն անյարիր էր մեր գիտցած Հովիկին, որ հանդարտ մանչ մը Continue reading “ՀՈՎԻԿԸ”
Միշտ ալ զգուշացած եմ վերջնական կարծիքներ յայտնելէ, մանաւանդ գիրով, մանաւանդ փշոտ հարցերու շուրջ, ինչպէս է Ցեղասպանութիւնը, ինչպէս է թրքականութիւնը:
Ցեղասպանութեան հարիւրամեակին քաջ գիտէինք, որ նոր Continue reading “Անհասցէ գրառումներ”
Կ՚ըսեն թէ պիտի վերադառնայ, արդէն ճամբայ ելեր է եւ արդէն կրկին սկսանք մեր բարեկամները զոհ տալ անոր…
Կը յիշէ՞ք այդ օրերը՝ ժահր, շրջափակում, քարանթին, նոյնշաբթի…
Այդ օրերուն, մանաւանդ սկիզբները, մարդիկ կը փորձէին երգիծանքով մօտենալ անոր, թերեւս կրել կարենալու համար այդ ժահրէն ծնած վախը, մտահոգութիւնն ու ցաւը: Continue reading “Կը յիշէ՞ք քորոնան”
ո՛չ չկրցար կլլել մարսել ընդունիլ
գոնէ մոռնալ
երբ ամեն պահ շուրջդ էինք դիմացըդ
մահիկին պէս
որ առաջին օրէն իսկ Continue reading “«ԱՆՄԱՀՈՒԹԵԱՆՍ ԳԱՂՏՆԻՔԸ»”
ղուրապն էր որ հնձեց
բոլոր ձայները
եւ լեռները
որոնք կ՚երգէին փառաբանութիւնը
բնութեան Continue reading “ՂՈՒՐԱՊ (*)”
Գրասեղանիս վրայ ընթերցումի իրենց հերթը սպասող բանաստեղծական երկու գիրքեր կան. երկուքին ալ հեղինակները ամերիկահայեր են եւ երկու գիրքերուն ալ լեզուն անգլերէնն է:
Alec Ekmekdji — THE UNAUTHORIZED BIOGRAPHY OF TANGO WOMAN
Shahe Mankerian — HISTORY OF FORGETFULNESS
Երկու հեղինակներն ալ իրենց կեանքին երկրորդ քառորդը գրեթէ աւարտած կամ արդէն աւարտած բանաստեղծներ են, երկուքին ալ առաջին հատորներն են ասոնք, թէեւ երկուքն ալ վաղուց մաս կազմած են «Ծննդանիշ» (Birthmark) բանաստեղծական երկլեզու հաւաքածոյին:
Այս երկու գիրքերը անգամ մը եւս զիս կը դնեն լեզուին՝ Continue reading “ԳՐՔԵՐՈՒ ՀԵՏ — ԵՐԿՈՒ ՔԵՐԹՈՂԱԳԻՐՔԵՐ”
ՄԱՐՈՒՇ ԵՐԱՄԵԱՆ
Ի՞նչ կը կորսնցնենք, երբ բանաստեղծ մը կորսնցնենք …
Մտածած չենք. որովհետեւ մեզի կը թուի, թէ չենք կրնար բանաստեղծ մը կորսնցնել:
Ճիշդ է: Բանաստեղծը կ՚ապրի մեր մէջ իր տողերով եւ իր արտաշնչանքով, որ կը ներշնչէ մեզ:
Բայց կը կորսնցնենք իր գալիք տողերը, իր սոսկական գոյութիւնը, որ տարօրինակ ապահովութիւն մը կու տար մեզի. կարծես ի՛ր վրայ բեռցուցած լեզուն պահելու ամբողջ հոգը, մենք կրնայինք ապրիլ մեր առօրեան քիչ մը անհոգ, քիչ մը անուշադիր, քիչ մը էական բաները մոռացութեան տուած: