Սիւզան Խարտալեան
Ելակի կարմիր կաթիլը դաստակիս,
գետ՝ կպչուն-քաղցր,
կը սահի յոյլ ու անշտապ
ոտքերուս տակ եփող հողին վրայ։
Օդը կը թրթռայ, կը սեղմէ մորթս,
պաղպաղակը կը թմրեցնէ շրթներս։
Լեզուս սրած՝ կը լպստեմ
հալող օշարակի հիւթը,
ակռաներս կը դողան,
քրտինքի գնդիկներ՝ օձիքիս շուրջ։
Բակի միւս կողմէն ձայներ են,
անորոշ բառեր՝ կռիւ, թէ՞ սուր ծիծաղ…
Շունչս կը դանդաղի.
արձակուրդի է։
Զարկերակս՝ զարկերակիդ,
վերջին լիզումը
յամեցող սառնութիւնը
յամեցող ցաւը…
և գետնին կը մնայ
տաք և խոնաւ բիծ մը։