Լեւոն Խեչոյեան
Ձմեռային արձակուրդների հետ սկսուեց շաբաթներով չդադարող բուքը, ու մայրաքաղաքից Ախալքալաք եկած ուսանողներս տրակտորով հասանք գիւղ։ Գիշերները կարճելու եւ ինձ հետ խօսելու համար` Օվանէսը գալիս էր մեր տուն։ Թիթեղեայ տուփից ծխախոտներն էր հանում, հատիկ֊հատիկ շարում վառարանի արմունկին՝ չորացնելու։ Յետոյ ռադիոընդունիչի պտուտակն էր Continue reading “Հեծանիւը”