ԱՆՔԱՐՏԷԶ ՀԱՅՐԵՆԻՔ

ՎԻՏԱԼԻ ՊԵՏՐՈՍԵԱՆ

Քո էջերում այլեւս քարտէզներ չկան,
այդտեղ ոչ մէկին պէտք չէ կողմնացոյց,
ամենամօտիկ լեռան գագաթից
ձեռքերդ քսւում են հորիզոններին,
իսկ աչքերդ գրկում ափաչափ կիսալուսինները,
որոնց միւս կէսը
մնացել է սահմանից այն կողմ:
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Ես շուտով գալու եմ, իմ սեւազգեստ թագուհի,
որ քո երկինքներում նկարեմ
մի վեհ Մռաւ,
մի պայծառ Քիրս,
մի հրաբորբ Դիզափայտ,
լեռներից կախուած մի Շուշի,
լեռներում ծուարած մի Հադրութ:

Գալու եմ, որ այդտեղից տեսնեմ Մասիսը:

3 յուլիս 2021

ՓՐԿԱԳԻՆ

Ծխախոտի ծուխը՝
մարմնից բարձրացող գոլորշի,
բացում է նեարդաթելերդ,
որպէս ճանապարհ,
եւ կախւում մտքերի կախիչից:
Հողը վաճառւում է շուկայականից ցածր գնով,
քամին ցելոֆանէ տոպրակի հետեւից ընկած
սրբում է փողոցը
ցուցարարի յեղափոխական ցախաւելով,
եւ բոլոր թռչունները մի պահ սկսում են մտածել
ժողովրդավարութեան մասին,
որի փողոցային դիմակները
կախուած են մնացել քաղաքի բոլոր լուսացոյցներից:
Որպէս արագաչափի լուսանկար,
մեքենաները կախուել են ուռենիներից,
ծառի ճիւղերը բեմեր են,
սաղարթները՝ վարագոյրներ,
որից ժպտում են
ժամանակակից «Յիսուսի» հողաթափերը:
Փոշին նստում է մարդկանց դէմքերին,
դիմակաւորուած մարդիկ նայում են բեմերին
եւ լսում բարձրախօս:
Օրերը քաջութիւն չունեն
ոչ մեռնելու, ոչ շարունակուելու,
պարզապէս սարդոստայնն ընկած ճանճի պէս
կախւում են առաստաղից ու ճօճում
պատերի սպիտակութիւնը
երեւակայութեանս անքուն առասպելներում:
Դիմացս վաղը փռել է մարմինը,
կարծես այսօրն արդէն գնացել է:

28 յունիս 2021

Ծ.Խմբ. — Սոյն երկու քերթուածները առնուած են հեղինակի վերջին հատորէն՝ »Պատերազմի դուռը«, հրատ. »Համազգային«ի Արցախի գրասենեակին, որուն շնորհանդէսը կայացաւ Երեւանի մէջ 2 յուլիսին։

Leave a Reply

Your email address will not be published.